Film Op Dinsdag

True Grit

2011-03-03T11:25:00.003+01:00

Eindelijk maken de Coens dan toch eens een echte western! Ze hadden natuurlijk al de magistrale (post)moderne 'western' No Country For Old Men' op hun naam staan, maar True Grit is in alle opzichten een klassieker. Het is dan ook een remake van de versie met John Wayne uit 1969, hoewel de broers naar eigen zeggen eerder teruggrijpen op de roman van Charles Portis uit 1928 waarop beide films zijn gebaseerd. Hoe het ook zij; met deze western leveren de Coens wederom een meesterwerk af. Werkelijk elke scène, elk detail, de prachtige beelden van het natuurschoon, elke maffe bijrol is een cinematografisch genot. Jeff Bridges schittert als de oude mompelende U.S. Marshall Reuben J. 'Rooster' Cogburn. De scène aan het begin, waarin hij een getuigenis moet afleggen in de rechtszaal is er al een van hoog en hilarisch allure. De echte showstopper in deze fantastische film is de 15-jarige Hailee Steinfeld in de rol van Mattie Ross. Zij vormt het warme, kordate én morele middelpunt van het verhaal. Geen enkele ongewassen, door de wol geverfde outlaw of lawman (en alles daartussenin) kan haar weerstand bieden. Uiteindelijk is zij de enige met 'true grit', met echte kloten dus.

Een onweerstaanbare, weergaloze film,

Een 9

Season of the Witch

2011-02-24T09:52:00.002+01:00

Niets aan deze film klopte, hij was traag, de dialogen vervelend en de special effects om the huilen.. En toch: kruisridders, kastelen, monnik-zombies, vochtige kastelen, gemuteerde wolven..... What's not to like?

Een 6

Black Swan

2011-02-10T15:09:00.004+01:00

Een intense film over letterlijk fysieke opoffering in dienst van de kunst, tegelijkertijd ook een huiveringwekkende kijk in een getormenteerde, gestoorde geest van een kwetsbaar meisje dat nog maagd is. Natalie Portman schittert in haar lichamelijk veeleisende rol. De verbeelding van de gekte van haar personage, een ambitieuze balletdanseres die héél graag de hoofdrol wil in het Zwanenmeer van Tsjaikovski, is de zwarte ziel van de film. Jammer is het dan ook dat de regisseur geen maat weet te houden en naar mijn mening te veel op hol slaat. Waar realiteit en verbeelding door elkaar gaan lopen is de film het sterkst, in angstaanjagende, hallucinante scènes die doen denken aan Repulsion of Carrie. De film is zwakker als het gaat om de relatie van Nina (de danseres) met Thomas, haar choreograaf. De overtuiging mist, misschien ligt dat aan de casting van Vincent Cassel, misschien wel aan iets anders. Ook de getroubleerde band die Nina heeft met haar moeder riekt naar een groot cliché en had mijns inziens achterwege kunnen blijven of beter uitgewerkt moeten worden. Maar de vrijwel allemaal dicht op de acteurs geschoten beelden, van geblesseerde voeten, dooraderde kuiten en gespleten teennagels, geven een angstige blik in de keuken van het keiharde metier dat het klassieke ballet is. Ondanks de neiging naar onverbloemde kitsch, toch

een 8.

Tron Legacy

2011-02-03T16:47:00.003+01:00

Volstrekt overbodig vervolg op de jaren tachtig cult-klassieker. Waarom er is gekozen voor een sequel in plaats van gewoon een remake is mij in het geheel niet duidelijk. De film is een opsomming van de scènes die het origineel zo beroemd maakten (het frisbee-spel, de lightcycle race) alleen natuurlijk in een moderner, digitaal jasje. Het verhaal om deze, best aardige, scènes heen is zo potsierlijk, en de acteerprestaties zijn dermate erbarmelijk dat er buiten voornoemde scènes zeer weinig valt te genieten. Met alle huidige feiten over het internet, besturingssystemen, Wikileaks en noem maar op had men toch met een veel actueler, urgenter en leuker scenario kunnen komen dan het suffe, onlogische sprookje dat het nu is geworden? Jammer.

Een 3

Tucker and Dale vs Evil

2011-01-27T16:26:00.003+01:00

Erg melige, en zeer flauwe horrorkomedie, die op een bepaalde manier tóch werkt omdat de twee hoofdrolspelers, te weten de twee hillbillies waaraan de film haar naam dankt, erg goed op elkaar zijn in gespeeld en vooral erg grappig zijn. De premisse leunt op de slasher-clichés zoals we die kennen uit films als Friday the 13th, Evil Dead, Just before Dawn, the Burning etc. Deze film waarschuwt ervoor té sterk waarheid te hechten aan voornoemde horrorclichés! Je gewaande moordenaar zou wel eens een heel goede vriend van je kunnen worden....

Flauw maar toch leuk: een 7

Unstoppable

2011-01-27T16:15:00.004+01:00

De titel van deze film is nogal misleidend: de op hol geslagen trein in deze, niet van enig clichématig machismo gespeende film, is namelijk wel degelijk te stoppen. Het kost de twee zeer vlakke hoofdpersonages weliswaar enige moeite, maar van een grootse rampenfilm is niet zozeer sprake. Het zwakke verhaal wordt verbloemd door de prachtige fotografie en de uitstekende geluidseffecten. De losgeslagen, tonnen wegende diesellocs zijn mooi in beeld gebracht en brullen als voorhistorische dieren!

Niet te veel nadenken dus bij deze film, stap aan boord en laat je meevoeren, dan heb je best een aangename bioscoopervaring.

Een 7

The Next Three Days

2010-12-31T16:09:00.003+01:00

Wat ongeloofwaardige maar redelijk spannende film over een man die besluit zijn hopeloos uitgeprocedeerde vrouw uit de gevangenis te halen. Of de vrouw rechtmatig vastzit (vanwege de vermeende moord op haar baas) wordt lang in het midden gelaten. Als iedereen uit haar naaste omgeving, zijzelf incluis, zich inmiddels in haar lot berust, blijft de man (aardige rol van Russel Crowe) hardnekkig volhouden in haar onschuld en besluit haar uit de nor te gaan busten. Dan volgt ook meteen het meest enerverende en best gelukte deel van de film. Dat de film vervolgens zijn uiterste best doet om ons als publiek te overtuigen van de onschuld van de vrouw wordt nogal flauw en vervelend. Wellicht was het interessantere film geweest als het moreel niet vanzelfsprekend aan de kant van het echtpaar had gestaan. Nu bleef het wat aan de oppervlakte allemaal.

Een 7.

Harry Potter and the Deathly Hallows part 1

2010-12-31T15:57:00.003+01:00

Ik heb toevalligerwijze (om semi-professionele redenen) net alle Harry Potter boeken achter de kiezen, en ik moet zeggen (het is een cliché): het boek is beter. Veel weggelaten is er niet in dit eerste deel van deel 7, en dat maakt het tot een kwellend lange en oersaaie zit. Het boek heeft heel veel 'inner voice' , Harry gaat gebukt onder twijfel, schuldgevoel en nog meer van dat soort dingen, iets wat in de film niet duidelijk wordt. We moeten het doen met een trio houten klazen (Harry, Ron en Hermione) met de screen presence van een krop sla, en een hoop ingewikkelde plotwendingen en uitleggerij. Waarom deze film in godsnaam in tweeën is gehakt is me een compleet raadsel. Tenzij er slechts financiële motieven aan ten grondslag liggen; het is immers het laatste deel en men wil deze succesvolle franchise tot de laatste cent uitpersen. Ongetwijfeld eet het grote publiek dit op, net als de zes vorige delen. Geef mijn portie maar aan fikkie.

Een 3

Buried

2010-12-31T15:48:00.004+01:00

Een vent in een kist onder de grond, met een mobiele telefoon en een zippo-aansteker(die gek genoeg niet heet werd, ik heb mijn poten een keer verbrand aan zo'n ding, ik spreek dus uit ervaring als ik zeg dat je ze niet ongestraft kan laten branden) en dat dan 90 minuten lang boeiend proberen te houden. Ik zal niet zeggen dat dat gelukt is met Buried, maar helemaal mislukt is het ook niet. Het is absoluut de verdienste van de scenarist en de hoofdrolspeler dat er met één acteur en één mobiele telefoon een hele wereld gecreëerd kan worden. Maar deze film draait natuurlijk gewoon om een gimmick, en dat begint zich te wreken na anderhalf uur.

Een 7

Jackass 3D

2010-12-04T15:21:00.003+01:00

Wat valt er te zeggen over Jackass? Het is wederom voor de derde keer vrijwel onmogelijk je niet over te geven aan de verzameling stunts en practical jokes van MTV's kwajongensclub. Het is wel te merken dat de heren een dagje ouder zijn geworden, echt baan- of botbrekend wordt het nergens meer (op een gebroken ribbetje bij de eindcredits na dan).

Bij de 'poo cocktail' waarin Steve-O wordt gelanceerd in een met stront gevulde port-a-potty voelde ik mijn eerder genoten avondmaaltijd wel tegen mijn huig aan prikken! Of het nu kwam omdat ik hem in 3D aanschouwde of niet, extreem goor was de stunt wel.

Een cijfer? dan maar een 7

The Social Network

2010-11-17T14:26:00.004+01:00

Zinderende film over de oprichters van Facebook. Het centrale thema hebben we wel vaker gezien: het typische 'van krantenjongen tot miljonair' of in dit geval: 'van gefortuneerde student aan Harvard tot miljardair' verhaal. Wat deze film zo goed maakt is de razendknappe manier waarop de geschiedenis verteld wordt. In een serie flashbacks zien we het semi-fictieve verhaal achter het ontstaan van wat inmiddels 's werelds populairste vriendensite is. Centraal staat de hoogbegaafde maar sociaal gemankeerde Mark Zuckerberg (een prachtige rol van Jesse Eisenberg) die uit een soort verwrongen mengeling van zucht naar erkenning met zijn aangeboren zucht tot creativiteit zijn 'Facebook' bedenkt. Het paradoxale aspect van de eenzame, contactgestoorde nerd die uitgerekend een internationaal sociaal netwerk bedenkt en opzet is meesterlijk uitgebeeld.

De montage tussen de slepende rechtszaken van Zuckerberg tegen zijn (inmiddels) ex-vrienden en de terugblikken naar de tijd op Harvard is weergaloos goed. In de verkeerde handen had dit een vreselijk saaie film kunnen zijn, maar mede dankzij de spetterende dialogen van Aaron Sorkin behoudt de film zijn razendsnelle vaart.

Een 9.

Dinsdag Zombie Special: The Walking Dead 1 + 2

2010-11-10T14:46:00.004+01:00

Dit keer geen film, maar de eerste twee afleveringen van de TV- bewerking van de meesterlijke strip 'The Walking Dead' van Robert Kirkman en Charlie Adlard.

Voor de gelegenheid in de kersverse 'Moker Kinepolis', pas geopend aan de Amsterdamse Prinsengracht waren we getuige van de eerste wankele schreden die Rick Grimes zet in een door zombies overspoeld Amerika. Het is wellicht voorbarig om hier al een complete recensie neer te pennen, aangezien de serie net is begonnen, maar een 'man oh man wat is dit VET!!!!' lijkt me in deze wel op zijn plaats. Wij wachten met spanning op de vervolgafleveringen en hopen dat het bezoekje aan Moker een terugkerend fenomeen zal blijken.

Een 10 (hors categorie)

The Town

2010-11-10T14:27:00.003+01:00

Een hooguit verdienstelijk te noemen misdaadfilm die slechts bij vlagen echt goed te noemen is. Een aantal heist-scènes en een paar mooie achtervolgingen zijn zeer genietbaar. Ook de bijrollen (Jeremy Renner!) zijn prima. Waar de film echt mank gaat is bij het centrale liefdes-boef tegen wil en dank-verhaal rond hoofdrolspeler (en regisseur dezes) Ben Affleck. Zijn 'clean-cut-all-american-boy' uitstraling is zeer ongeschikt voor het, door de misdaad-wol geverfde personage dat hij vertolkt. Afgezien van dat wijkt de film nergens buiten de gebaande paden, en de vergelijking met het soortgelijke maar superieure 'Heat' van Michael Mann dringt zich meteen op.

Het romantische Robin Hood-achtige einde van de film maakt ook dat de film ineens in een heel ander daglicht komt te staan. Alsof het 'bon-ton' is en 'anti-establishment' om banken te beroven met veel geweld (zolang je er maar voor zorgt dat je niemand neerknalt, iemand met een levenslang trauma opzadelen mag wel) zolang je hart maar op de juiste plaats zit. Anno 2010 kan zoiets echt niet meer in dit soort misdaadfilms.

Een 6

The Killer Inside Me

2010-11-10T14:05:00.003+01:00

Een femme-fatale, een enveloppe met geld, een broeierig stadje; alle ingrediënten voor een klassieke 'film-noir' zijn aanwezig in deze magistrale verfilming van het boek van Jim Thompson. De keuze het verhaal vanuit het oogpunt van de psychotische hulpsheriff Lou Ford (een bloedstollende vertolking van Casey Affleck) te vertellen maakt deze film tot een enerverende bioscoopervaring. Regisseur Michael Winterbottom geeft ons als publiek geen moreel handvat; de hoofdpersoon is zowel sympathiek in zijn onbeholpenheid en oprechte liefde als angstaanjagend en meedogenloos in zijn geweldsuitbarstingen.

Een intense, onbehaaglijke, maar vreselijk mooie film.

Een 9.

Machete

2010-10-17T14:03:00.003+02:00

In de openingscène, waarin een naakte vrouw met een luid hoorbare 'plop' een mobieltje uit haar vagina tovert, is de adolescente melig-flauwe toon van deze film meteen gezet. Wat volgt is een vreselijk vermoeiende opeenstapeling van groffe lompheid en meligheid die we kennelijk leuk moeten vinden, maar alleen maar tergend vervelend blijkt. Het enige wat origineel en spitsvondig is aan dit flutproduct is dat eens een keer de illegale mexicaanse immigranten in de VS de helden zijn.

Een 2

Wall Street 2: Money Never Sleeps

2010-10-17T13:43:00.004+02:00

Aardig vervolg op de jaren '80 film Wall Street, waarin het hedonisme van dat decennium werd gehekeld. In dit vervolg zien we het ontstaan van de recente kredietcrisis en de val van de bank Goldman-Sacks (verbeeldt in deze film als de bank Keller-Zabel) We maken wederom kennis met geld-goeroe Gordon Gekko, die aanvankelijk zijn leven gebeterd lijkt te hebben na een lange gevangenisstraf (de schmierende Michael Douglas is lekker op dreef) en er blijken nog veel grotere bankboeven rond te lopen, gewetenloze types die Gekko degraderen tot een 'small-time crook'. Het sterke aan de film is de thriller achtige inkijk die we krijgen in de financiële wereld rond Wall Street, iets waar de eerdere film ook al in uitblonk. Het is even opletten met al het jargon waarmee je om de oren wordt geslagen, maar het is voor een leek als ik goed te volgen.

Zwakke punt aan de film is de sterk moraliserende toon die wordt aangeslagen en die vervolgens culmineert in een raar, ongepast happy end. Misschien is het de acteur Michael Douglas zelf geweest die bakzeil wilde halen met zijn Gekko-personage. Ik weet het niet. Het doet wel erg afbreuk aan een verder vrij sterke film.

Een 7

Splice

2010-10-17T13:32:00.003+02:00

Een op zich sterk SF gegeven wordt zeer matig uitgewerkt in deze zwalkende film, die sterk doet denken aan de thrillers van Cronenberg, zoals the Brood en the Fly. Splice haalt overigens nergens dat niveau; de film roept interessante vragen op maar verzandt vervolgens in een slappe opeenstapeling van ongeloofwaardigheden om vervolgens compleet bespottelijk te eindigen.

De hoofdpersonages werken al vrijwel meteen op de zenuwen en het 'wezen' dat een hoofdrol speelt... Ik weet het niet, maar ik ben zo klaar met monsters die klikkende keelgeluiden maken en hun hoofd scheef houden, drie keer niks deze film.

Een 3

The Expendables

2010-09-04T14:27:00.007+02:00

Op papier natuurlijk een geweldig idee: haal alle oude action-heroes bij mekaar in één film! Ze zaten er ook allemaal in, afgezien van Steven Seagal en Jean-Claude van Damme dan. Zelfs b-film baddie Eric Roberts schmierde er weer als vanouds op los. Een prettige verrassing, want de rest van de cast stelde bijzonder weing voor. Met name de ontzettend slecht getimede one-liners waren tenenkrommend. Maar goed, twintig jaar geleden stonden deze mannetjesputters ook niet bekend om hun acteerprestaties, ze waren vooral goed in een robbertje vechten. En dat doen ze dan ook in deze film ook voortdurend. Ook ontploft er buitensporig veel, da's ook nog zo'n typisch stijlicoon.

What's not to like? vraag je je dan ook af. Tja, deze film is vooral vreselijk saai en wordt nergens leuk of cool terwijl uit alles blijkt dat post-moderne ironie de voornaamste drijfveer achter deze film geweest moet zijn.

Wat resteert is eigenlijk een vrij genante vertoning waarvan we vooral leren dat de tand des tijds geen medelijden heeft met oude afgetrainde bodybuilders, en dat plastische chirurgie niet lang houdbaar is.

Deze film is wat mij betreft in zijn geheel 'expendable';

Een 2

Inception

2010-08-26T15:10:00.004+02:00

Op film-stilistisch en conceptueel vlak zeer geslaagde actie-thriller. Christopher Nolan beschrijft met zeer veel visuele flair het relaas van de door schuldgevoelens geplaagde' droom-bedrijfsspion' Cobb (di Caprio) en een aantal van zijn kornuiten. Droomwerelden en realiteit worden op ingenieuze wijze aan elkaar verweven en dat leidt af en toe tot adembenemend mooie beelden. Met name ook omdat er schijnbaar heel weinig van die megalomane CGI effecten in zitten (denk aan instortende steden à la Emmerich cs) die op ondergetekende helemaal geen indruk meer maken, sterker nog, die slechts ergernis doen opwekken.

Het is af en toe goed opletten, want het verhaal splitst zich halverwege de film in een aantal lagen of 'levels'. Als je bij het uitleggen van de regels waaraan de dromers onderhevig zijn even zat te dutten (of te sms-en, dé favoriete bezigheid van adolescent bioscooppubliek anno nu) dan is de laatste akte van de lange film moeilijk te volgen.

Dat splitsen van die 'levels', alsmede de strenge regels die de dromers hanteren heeft wel tot gevolg dat het verhaal meer associaties oproept met een gecompliceerde computergame dan met dromen.

Maar goed. Een droombeeld laat zich ook niet makkelijk vangen. Gelukkig maar, niewaar?

Een welverdiende 9

Predators

2010-08-12T14:46:00.002+02:00

Waarschijnlijk wilden de makers met deze Predator variant terugkeren naar het meesterlijke origineel uit 1987. Op zich is de premisse in Predators dan ook wel veelbelovend; een stelletje stoer pratende killers in de jungle dat wordt opgejaagd door een moordzuchtige alien... Alleen, in de eerste film speelde de verrassing een grote rol. Tot ruim over de helft bleef het wezen namelijk onzichtbaar en bleven we als kijker gespannen kijken naar wát het nu precies was dat Arnold en zijn crew de stuipen op het lijf joeg.

In deze film, en inmiddels al zo'n 4 Predator sequels verder, weten we allang hoe het monster eruit ziet, dat 'ie infrarood kan zien, dat 'ie superieure wapens heeft...*gaap*

Het enige nieuwe dat we te weten komen over de jagers is dat het er altijd drie zijn en dat ze het ook onderling niet altijd eens zijn. Kortom, deze sequel biedt ons niets nieuws, niets spannends en slechts bij vlagen een glimmertje entertainment value (oh nee, zelfs dat niet)

Een compleet overbodige draak dus.

Een 4.

Nordwand

2010-08-12T14:37:00.004+02:00

Aardig, best spannend bergbeklimmersdrama. Met name de scènes op de Eiger zijn spannend, de rest van het verhaal ( de scoop, de love interest) vind een beetje moeilijk aansluiting. Jammer dat er voor een overdonderend schmalzy soundtrack is gekozen. Het gehuil van de wind, het vallen van de stenen en het gesteun van de klimmers waren genoeg geluid geweest.

Een 6

Toy Story 3

2010-07-01T12:44:00.004+02:00

Het wordt bijna saai; de films die Pixar Studios blijft afleveren zijn van zo'n consistent hoge kwaliteit, je zou bijna gaan hopen op een miskleun! Toy Story 3 is wederom vreselijk geestig en hartverwarmend animatievermaak van de allerbovenste plank. Met hun rake typeringen en personages, de perfecte balans tussen tederheid en kolder en, niet in de laatste plaats, prachtige 'character design' en decors laat Pixar de concurrentie (lees: Shrek 3) weer mijlenver achter zich.

Heel knap is het om een beproefde formule op zo'n manier op het doek te brengen dat alles fris en nieuw maar toch ook vertrouwd aanvoelt, zonder dat je het idee bekruipt dat je naar een herhalingsoefening zit te kijken of dat de boel tot vervelens toe wordt uitgemolken, zoals bij zoveel andere sequels wel het geval is. Er is de hernieuwde kennismaking met Woody, Buzz en al het andere speelgoed uit de vorige twee films, maar er wordt ook weer een reeks nieuwe toys toegevoegd aan de speelgoedkist. Vooral de getormenteerde teddybeer Lotso Huggin' behoort nu al tot de sterkste tekenfilmschurken die ik ooit zag!

Toy Story 3 is van een zeldzame klasse en een genot om naar te kijken, met of zonder 3D bril.

Een 9

Repo Men

2010-06-24T13:58:00.005+02:00

Niet te verwarren met Alex Cox' cultklassieker Repo Man. Die is namelijk blijven hangen, deze film zal dat zeker niet doen. Voor de zoveelste keer wordt een in potentie sterk Philip K. Dick achtig SF idee verwerkt in een slappe actie-thriller. De intrigerende filosofische premisse van het verhaal lijkt dezelfde als van bv Blade Runner of Total Recall maar dat niveau haalt Repo Men nergens. De hoofdvertolkingen van Forrest Whittaker en Jude Law zijn best ok, maar zij kunnen de film helaas niet met zijn tweetjes naar een hoger niveau tillen. Daar is meer durf en visie voor nodig.

Ik kwam best positief (7) de bios uit, maar deze film is na twee dagen al zo ver weggezakt dat ik een volle punt daal naar;

Een 6

The A-Team

2010-06-24T13:46:00.003+02:00

Best weer eens geinig, zo'n camp-serie uit onze jeugd te zien worden herverteld. Het gebeurde al met Starsky & Hutch, the Dukes of Hazzard en Miami Vice, hoog tijd dus dat het A-Team eens in een nieuw jasje werd gestoken. Dat nieuwe jasje past best aardig, hoewel ik sterk de indruk kreeg dat de makers er niet helemaal uitkwamen; de film zwalkte enorm heen en weer tussen actiefilm en slapstick-achtige kolder. Behalve een wat kleurloze B.A. was de cast best gevat en op dreef en dat hield de wat lange film toch wel op de been. Ongetwijfeld de eerste aflevering van wat bij genoeg succes een nieuwe franchise moet worden. In deel twee willen we dan wel Hannibal in één van zijn beroemde vermommingen zien. En we willen B.A. z'n van terug! Fool!!

Een 6

Agora

2010-06-24T10:35:00.003+02:00

Agora centreert zich rond het verhaal van Hypatia, een vrouwelijke sterrenkundige uit het Alexandrië van rond de 4e eeuw n.C. en de moeite die ze heeft om zich als vrijzinnig denkende wetenschapper en als vrouw staande te houden tussen de religieuze twisten die de stad teisteren alsmede het oprukkende christendom dat haar in haar manier van denken en vrijheden wil beperken.

De film laat zich makkelijk zien als een parabel over religieus fanatisme in alle tijden en er lijkt wijselijk gekozen te zijn het verhaal zich zo'n tweeduizend jaar geleden af te laten spelen zodat de makers vandaag de dag nog zonder kogelwerende vesten over straat kunnen. De rolprent lijkt te willen afrekenen met kortzichtige zeloten van alle gezindten en alle tijden. Het is verfrissend te noemen dat christenen nu eens niet als vervolgde zieligerds worden geportretteerd, zoals zo vaak het geval was in eerdere Sword & Sandal (Zwaarden & Baarden) films, maar als intolerante gewelddadige fanatici. Dit is goed gelukt, en de film schetst een actueel en urgent drama.

De rolprent is prachtig geschoten, het leven in de oudheid is doeltreffend en geloofwaardig neergezet. De personages blijven wat vlak en sneeuwen hier en daar wat onder in het, soms wat te drammerige pamflettisme dat de film uitdraagt.

Een gedurfde film, toch een 8

Centurion

2010-06-03T20:52:00.006+02:00

Vreemdsoortige mengelmoes van genres, deze film, die een mogelijke verklaring geeft voor de mysterieuze verdwijning van het Romeinse negende legioen in het Engeland van ± 2000 jaar geleden. Picten, legionairs en centurions; je zou een 'Sword & Sandal' film verwachten, maar het verhaaltje over een stelletje voortvluchtige romeinse soldaten, overlevenden van een vreselijke slachtpartij, lijkt eerder op een John Ford western (the Searchers bv) of op bv. een vietnam-film.

Het begin van de rolprent is erg sterk; goede snelle actiescènes wisselen elkaar in mooi tempo af, en de personages die we leren kennen worden raak neergezet. Met name Dominic West (McNulty uit the Wire!) als generaal Virilius is lekker op dreef. Erg jammer is het dan ook dat zijn personage vrij vroeg in de film sneuvelt. Nadat dat is gebeurd kakt de boel wat in en wordt de film een enigszins vermoeiende herhalingsexercitie.

Films van Neil Marshall zijn altijd maar zo/zo, echte geniale verrassingen heeft de goede man (nog) niet gemaakt. Maar wat beklijft is zijn warm kloppend hart voor de genrefilm; of het nu horror of SF of actie is, Neil Marshall lijkt bovenal heel graag te WILLEN (soms tegen beter weten in lijkt het wel) want uit al zijn films spreekt een tomeloos enthousiasme, en dat is op zich al heel erg lovenswaardig.

Geef de man eens een beter scenario om te verfilmen en dan komt het volgens mij wel goed.

Een 7

The Ghost Writer

2010-05-26T21:12:00.004+02:00

Prima, klassiek Hitchcockiaans aandoende politieke thriller van oude rot Roman Polanski. Het verhaal ontvouwt zich op een prettig rustige manier en de spanning wordt langzaam maar trefzeker en zeer geraffineerd opgevoerd. De goede cast is uitstekend op dreef en spelen hun rollen met verve tegen het mooie sfeervolle decor van een winters strandlandschap dat schitterend in beeld is gebracht. De film is best lang maar verveelt geen moment. Over de plot en de motieven van deze of gene kan nog lang worden nagespeculeerd, niet alle vragen die het scenario oproept worden namelijk beantwoord. Dit is geen manke aan het script maar veeleer een bevestiging van het feit dat er gelukkig nog filmmakers zijn die hun publiek serieus nemen.

The Ghost Writer is zeker niet Polanski's beste, maar desalniettemin een genot.

Een 9

Robin Hood

2010-05-24T21:06:00.008+02:00

Lastige lange zit, deze nieuwste interpretatie van de wederwaardigheden van de beroemdste boogschutter uit Nottingham. Of Robin Hood echt bestaan heeft is maar echt de vraag. Een tagline als " the true story behind the legend" lijkt dan ook nergens op te slaan, zeker niet met het grote loopje dat de film neemt met de historische feiten! In de spectaculaire opneingsscène zien we bijvoorbeeld Koning Richard de Leeuwenhart sterven op het slagveld. In werkelijkheid stierf de koning thuis in de armen van zijn moeder.

Robin Hood is een populaire legende, en zo dient men er dan ook mee om te gaan, althans dat is mijn mening. Als je het per sé in historische context wil plaatsen moet je dat ook goed doen. Deze film wil van alles tegelijk zijn; van politiek historisch drama tot swashbuckler. Met als treurig resultaat dat de film uiteindelijk niets is behalve zeer onbevredigend. Russel Crowe overtuigt geen moment als Robin. De 'banter' tussen hem en zijn Merry Men ( ze zitten er gelukkig allemaal in natuurlijk, ik miste alleen Much the Halfwit) komt geforceerd over. Crowe's Robin is meer het type straatvechter en mist de lichtheid, humor en geslepenheid die mijns inziens verbonden zijn met het personage.

Het wil maar niet lukken met deze film en hij sleept zich moeizaam van veel te dure set-pieces naar de belachelijke eindbattle, een soort 12e eeuwse D-Day, maar dan op britse kusten.

Hopen dat het vervolg beter zal zijn....

Een 5

Green Zone

2010-05-12T20:39:00.007+02:00

Merkwaardige politieke-thriller/oorlogsfilm die een metershoge open deur intrapt met een wel heel simplistische kijk op de beweegredenen van de VS om de oorlog in Irak te beginnen. Waren er nou wel massavernietigingswapens in Irak of niet? Volgens de VN commissaris Hans Blix niet (duh, dit was al in 2003 bekend), en als we deze film mogen geloven volgens de (fictieve?) Iraakse generaal Al-Rawi ook niet.

Volgens een sluwe amerikaanse politicus zijn die er echter wel, tenminste, hij gebruikt dat feit als excuus om de inval in Irak te rechtmatigen en stuurt de troepen bewust op levensgevaarlijke red herringmissies (stoute politicus, foei!!)

Soldaat met het hart op de juiste plaats Matt Damon, gaat als een naïeve Kuifje op zoek naar de waarheid in een warrige film, waarin voornamelijk heel veel heen en weer wordt gerend.

De film werkt toe naar een genant hoogdravend einde waarmee de makers onverbloemd en overduidelijk een statement willen maken over hoe zij over de Irak-oorlog denken. Nou mag dat best, een beetje melodrama in een oorlogsfilm, maar hier gaat het over de top en wordt het kitsch.

Wat rest is de vraag voor wie deze film in godsnaam bedoeld is. Niet voor de Irakezen, want die blijven (net als in al die andere recente Irakfilms) anonieme en zwetende heethoofden. Ook niet voor de kritische europeaan, want die had allang besloten dat deze oorlog niet legitiem is.

Voor Jan Soldaat? Om hem een hart onder de riem te steken over het werk wat 'ie moet doen ter plekke? Of voor de Amerikaanse belastingbetaler, die een makkelijke zondebok wordt getoond; het was toch weer zo'n klootzak uit Washington die de boel belazerde.

Ik weet het niet...

Een moeilijk geval; technisch geen slechte film (met overbodig zwaar aangezette muziekscore) maar qua implicaties en verhaal ...

Een 4

Iron Man 2

2010-05-12T20:24:00.007+02:00

Zeer geslaagd vervolg op zeer geslaagde voorganger. Flinterdun verhaal maar spetterende vertolkingen (Sam Rockwell steelt eigenlijk de hele film!!) en ditto actie. Vreemd dat het hoogtepunt van de film (naar mijn smaak althans), een spectaculair treffen tussen Iron Man en nemesis Whiplash (vrij treurige rol voor Mickey Rourke) op het circuit van Monte Carlo, vrij vroeg in de film zit. Qua actie topt de film deze zinderende 'action'sequence' niet meer daarna.

Verder is het lastig dat men er van uit gaat dat het publiek zijn pappenheimers kent wat het Marvel-universum betreft. Net zoals bijvoorbeeld bij X-Men wordt er een aantal nieuwe personages geïntroduceerd waarnaar het publiek maar een beetje moet gissen wie of wat die mensen in het verhaal komen doen. Maar goed, dit mag de pret niet drukken en het lijkt voornamelijk een opmaat te zijn naar de film over de Marvel helden team-up the Avengers. In de laatste Hulk film kregen we daar ook al mee te maken.

Popcorn-vermaak van de bovenste plank!

Een 8

Imagine: La Horde

2010-04-27T21:08:00.007+02:00

Het zit er weer op; het 26e festival van de fantastische film, ofwel het Imagine festival, zoals het sinds vorig jaar is hernoemd. Er was weer een ruime keus aan allerlei genrefilms. Mijn persoonlijke favorieten waren:

1. The Wild Hunt - Een even hilarisch als tragisch inkijkje bij een live action rpg groep. Vanaf het begin voel je al dat het helemaal uit de hand gaat lopen daar in de canadese bossen.... Enige affiniteit met rpg's verhoogt bij deze film wel het kijkgenot. Erg leuke film.

2. House of the Devil - Als je niet beter zou weten zou je denken dat deze film gemaakt is in de jaren '70/ '80. Heel subtiel eerbetoon aan films als When a Stranger Calls, Halloween, Rosemary's Baby, Season of the Witch.

3. Pontypool - Het zombiegegeven krijgt in deze film een absurde verassende twist. Aan de lange kant, maar niettemin erg leuk.

4. Exam - filosofisch 'kammerspiel' achtige SF in de trend van films als 'Cube'.

5. REC 2 - nagelbijtend en, gek genoeg, verrassend vervolg op REC. Edge of seat horror, erg fijn.

6. De dinsdag-excursie: La Horde - compleet over the top zombiespektakel in de franse banlieus ditmaal. Compleet mal doch zeer vermakelijk. Zo zien wij ze graag!

Volgend jaar weer graag! Wij zijn wederom aanwezig in Kriterion.

Clash of the Titans

2010-04-18T14:08:00.004+02:00

Ouderwets goede remake van een, in 1981 al ouderwets, origineel. Een heerlijke mish-mash van elementen uit de Griekse (Perseus, Io en de Medusa oa) en Noorse (de Kraken) mythologie.

De vaart wordt er lekker ingehouden en de optocht van maf uitgedoste figuren, enge beesten en andere malligheid is onweerstaanbaar, eigenlijk net zoals in de originele film.

Liam Neeson, en vooral Ralph Fiennes als Hades zijn prima op dreef. Sam Worthington blijkt een toch wel erg inwisselbaar acteur te zijn. Een aanvoerder en held blijkt al moeilijk voor hem, een halfgod is echt te hoog gegrepen. Laat hem gewoon maar rennen en vechten en niet te veel zeggen voortaan...

Een 8

2010-04-07T01:40:00.010+02:00

Solomon Kane is een man zoals we die allemaal kennen en zoals we allemaal wel een keer geweest zijn of zouden willen zijn. Een Elckerlyc. Van iemand die zijn naam deelt met de Bijbels' meest wijze Koning alswel de Eerste Broedermoordenaar mag je verwachten dat hij wat bagage meeneemt, en daarin worden we niet teleurgesteld in deze waardige opvolger van Conan The Barbarian.

Centraal in deze film staat het principe van "het pact met de Duivel", een thema dat al vaker in de literatuur is aangestipt, maar hier wel heel fraai wordt uitgewerkt. Anders dan bij voorgangers als Goethe's Faustus, is het hier niet de zucht naar oneindige kennis en genot wat de hoofdpersoon drijft, maar simpelweg de vraag "hoe goed te leven". Kun je om een deugdzaam leven te leven geweld geheel uit de weg gaan, of moet je deze juist gebruiken om Het Goede te dienen? Bij gebrek aan sturing van Boven kiest Solomon voor het laatste, en dat legt hem geen windeieren in deze licht aandoende rolprent. In het format van de action flick wordt de kijker meegezogen in een zoektocht van een man naar zijn plek in de wereld, en daarmee wordt de kijker ook geconfronteerd met zijn eigen zoektocht. Een zoektocht die sinds 11 September 2001 een stuk gecompliceerder is geworden.

Een 7

The Road

2010-03-24T20:45:00.004+01:00

Een boek is een boek en een film is een film. Zo is het nu eenmaal, en het blijft altijd moeilijk als je een boek dat je heel erg goed vindt en heel erg dicht bij je koestert (zoals ondergetekende doet met the Road van Cormac McCarthy) ineens verbeeld voor je ziet in iemand anders' beleving, nl. die van de filmmakers. Het lezen van een goed boek is eigenlijk een heel intieme ervaring. Het lijkt net of iemand het alleen voor jou geschreven heeft. Althans zo ervaar ik het als ik echt gegrepen wordt door een literair (of semi-literair) werk. De visuele voorstelling die je voor je zelf hebt gemaakt komt natuurlijk zelden overeen met die van de eventuele verfilming.

Cormac McCarthy's uitgebeten en spaarzame proza leent zich uitstekend voor een adaptatie op het witte doek. De gebroeders Coen bewezen dat eerder al met het magistrale No Country For Old Men. Met the Road maakte regisseur John Hillcoat eveneens een zeer sterke McCarthy verfilming. De asgrauwe sfeer, de verdorde landschappen, de uitgehongerde overlevenden, het is allemaal erg mooi en aangrijpend in beeld gebracht. Ook het hart van het verhaal; de Vader en zijn Zoon en de liefde die hen bindt is overtuigend en sterk gebracht door een graatmagere Viggo Mortensen en de sterk debuterende Codi Smit-McPhee.

Afgezien van een paar, in mijn ogen althans, verkeerde stijlkeuzen (overbodige voice-over, overaanwezige 'zielige' muziek) is er op deze verfilming weinig aan te merken. Niet een meesterwerk zoals eerdergenoemde film van de Coens, maar...

...evengoed een 8

Shutter Island

2010-03-18T08:45:00.004+01:00

Vaardig gemaakte, barokke thriller. Misschien wat zwaar aangezet en kitscherig bij tijd en wijle, maar het vliegt nergens uit de bocht, zoals we van oude rot Martin Sorcese wel mogen verwachten. De film laat zich makkelijk zien als een spannend horror-mysterie, met een Sixth Sense-achtige plottwist aan het eind (die ik hier zal respecteren voor degenen die hem nog gaan zien) maar wat mij betreft ging de film voornamelijk over de grens tussen realiteit en gekte, en geeft in mijn beleving een mooi beeld van iemand die gevangen zit in een diepe, diepe psychose.

De film is prachtig geconstrueerd en blijft mede door het sterke spel (zelfs Di Caprio vind ik te pruimen dit keer) tot aan het einde boeiend. Minpunten zijn misschien de lengte en de neiging tot uitleggerigheid, maar die zijn wat mij betreft niet al te storend.

Een 9

The Book of Eli

2010-03-10T20:28:00.005+01:00

Merkwaardige post-apocalyptische reli-kitsch, dit werkstuk van de Hughes brothers. De film begint aardig, zijn genre trouw, als een futuristische western. Een paar brute actiescènes maken dat je er eens lekker voor gaat zitten. Dit lijkt een hommage aan het jaren '80 genre bij uitstek: compleet met motoren en auto's van de sloop en stinkende boeven met slechte gebitten en leren jeks. Gaandeweg wordt het verhaal steeds dommer en onwaarschijnlijker. Op een gegeven moment begint het te dagen dat we getuige zijn van een wel zeer stichtelijk verhaal over de kracht van de Bijbel en de overwinning van het geloof (braak).

Wat me altijd het meest stoort aan dit soort christelijke nonsens is de totale afwezigheid van enige vorm van ironie waarmee zulks gebracht wordt. Ongelooflijk dat er filmmakers zijn die anno 2010 ons met droge ogen dit soort Watchtower-bagger in de maag proberen te splitsen.

Een jammerlijke 3

Harry Brown

2010-03-03T16:04:00.006+01:00

Het individu, de eerzame burger, door wrede omstandigheden tot het uiterste gedreven ziet op het laatste moment geen andere uitweg dan die van de eigenrichting te kiezen. De autoriteiten zijn machteloos of corrupt, er lijkt geen hoop op redding via een wettige route; Een excessieve geweldspiraal is dan vaak het gevolg....

Het is een onderwerp van menige film; van Death Wish tot Straw Dogs, van Gran Torino tot die ene die we laatst zagen, Law Abiding Citizen. Het is een intrigerend onderwerp want het komt vaak heel dichtbij en doet ons als publiek afvragen "wat zou ik doen in zo'n situatie?" We hebben allemaal wel eens gefantaseerd hoe het zou zijn om met een Uzi op straat rond te lopen en alles en iedereen neer te knallen die je niet zint omdat ze je auto bekrassen of op je stoepje rijden met hun brommers of hun vuilnis eh...(oeps, ik dacht hardop)

Harry Brown appelleert ook aan die onderbuikgevoelens van onrecht en onmacht. Als een Engel der Wrake op leeftijd trekt Michael Caine ten strijde tegen het geboefte uit zijn (achter)buurtje.

Maar wat willen de filmmakers ons nu eigenlijk vertellen? Het wereldbeeld wat in Harry Brown wordt geschetst is wel zo cynisch en de boeven zijn zó vreselijk slecht (met name de scène waarin Harry twee drugsdealers/junks bezoekt is er een van bijzonder potsierlijke aard) dat elke geloofwaardigheid van de personages snel ver te zoeken is. Op die manier wordt het heel moeilijk om de nuance te vinden in een precaire onderwerpkeuze als dit en wordt het een goedkope wraakfilm waar de Steven Seagals van deze wereld patent op lijken te hebben. Op zich heb ik niks tegen goedkope wraakfilms, maar heb dan niet de pretentie iets te willen aankaarten wat bij zou moeten dragen aan enige maatschappelijke discussie. Er zit heel veel in deze film, maar het komt er op een of andere manier helemaal verkeerd uit. Dat was mijn conclusie althans. Maar misschien heb ik het allemaal verkeerd begrepen.... Ik ben ook maar een eenvoudige sterveling tenslotte.

Ik kwam niet verder dan een 5

Where the Wild Things Are

2010-02-24T21:04:00.006+01:00

Gezien op 19 januari en nu pas een recensie? Daar zit meer achter...

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij niets kan herinneren van Max en de Maximonsters, het kinderprentenboek waar deze film op gebaseerd is. Ik denk ook dat dat helemaal niets uit maakt. WtWTA is een hele vreemde film, bijna zonder plot en daardoor helemaal drijvend op het acteerwerk en de surealistische beelden. En daar moet je dus van houden. In Mulligans liepen de meningen weer ouderwets uiteen en ook op het web vind je berichten als "YOURE A MORON IF YOU LIKED THIS MOVIE". Dat werk. Ik vond het prachtig allemaal.

Max is in dit verhaal een jochie met problemen, zoals elk jochie problemen heeft. Ruzie met zijn zus (waar hij eigenlijk aandacht van wil), ruzie met zijn moeder (waar hij eigenlijk aandacht van wil) en vader is al helemaal afwezig. Max heeft wel heel veel fantasie en daar mogen we een tijdje van meegenieten als hij in een driftbui besluit zich te vestigen op een eigen eiland, bewoond door bizarre monsters, stuk voor stuk voorzien van een behoorlijke persoonlijkheidstoornis. Vooral monster Carol, van stem voorzien door James Gandolfini (jawel, Tony uit The Sopranos!), blijkt een figuur met een explosief karakter en destructieve neigingen, iets wat onweerstaanbaar aantrekkelijk is, althans dat vinden Max en ik. Ik denk nog steeds met weemoed terug aan Carol, gnuivend en morrend en zin om iets kapot te maken. En altijd met een snik in zijn stem.

WtWTA lijkt een beetje op Into the Wild: meer sfeer dan verhaal en het gevoel dat het om meer of om iets diepers gaat dan dit.

een 9.

Up In The Air

2010-02-24T13:34:00.005+01:00

Een film die geborgenheid als thema kiest loopt het risico zoet en clichématig te worden. De hoofdpersoon heeft niet door wat hij mist en de meest onwaarschijnlijke persoon in zijn omgeving wijst hem daarop. Je kent het wel.
In deze film is het niet veel anders. Behalve dat zoetigheden voor het groot deel worden gemeden en clichés als fris worden ervaren. Clooney speelt een eikel waar je sympathie voor krijgt. Een prestatie wanneer je nagaat dat zijn personage niets anders doet dan mensen ontslaan. Jason Reitman presenteerd gecompliceerde personages die nu eens niet 1 dimensionaal zijn. Ze zijn werkelijk in al hun onvolkomenheden. Geen duidelijke good guy/bad guy (zoals hij dat eerder deed met tabakslobbyist Aaron Eckhart in Thank You For Smoking) En dat is een verademing. Deze film heeft veel weg van een rom-com, maar laat zijn publiek in haar waarde om ze nu eens niet te trakteren op hetgeen waar Hollywood in grossiert. Cliché eindes.

Een 9

Toch doen hè?

2010-02-22T17:04:00.000+01:00

Jawel, want ik vind dat de filmposters van Moker hier ook gewoon gepost zouden moeten worden, net als Erik's bijdragen aan bijvoorbeeld Schokkend Nieuws. :)

the Wolfman

2010-02-17T12:31:00.000+01:00

Mistige heidevelden, door de volle maan beschenen bemoste ruïnes, dorpjes met bijgelovige inwoners, zigeuners en een adellijke familie met een eeuwenoude vloek.... alle ingrediënten voor een lekker ouderwets eng 'Gothic Horror' verhaal zijn in 'the Wolfman' ruimschoots aanwezig. Je hoeft ze alleen nog maar in de juiste volgorde te zetten lijkt het wel....En toch faalt deze film op alle fronten.

De film, die overduidelijk een hommage wil brengen aan alle weerwolf-films, maar met name een aan de klassieke 'Wolfman' uit 1941, met Lon Chaney jr in Jack Pierce's beroemde make-up) blijft steken in een humor- en spanningsloze opsomming van cliché's. De acteurs lijken zich geen raad met hun dramatis personae en lopen levenloos door het zichzelf moeizaam voortslepende verhaal. De ontknoping is geen ontknoping, want vanaf minuut één weet het publiek al hoe de vork in de steel zit. Men kan niet anders dan wachten en wachten totdat de zilveren kogels eindelijk verlossing bieden.

Jammer dat het niet gelukt is om met zulk rijk materiaal een leuke, beklijvende re-make te maken.

Ik kom helaas niet hoger dan een 3

The Box

2010-02-10T20:51:00.000+01:00

Leuke, onderhoudende SF film van Richard 'Donnie Darko' Kelly. De premisse is heel losjes gebaseerd op het verhaaltje 'Button Button' van Richard Matheson, maar is veel verder uitgebreid. In het verhaaltje blijven de bewuste doos en de man die hem aan het echtpaar Lewis komt aanbieden een mysterie, maar in deze versie blijkt er een hele kosmische samenzwering van grote omvang aan vast te kleven. De eerste akte van de film is erg sterk. De lome jaren '70 sfeer is zeer goed getroffen en mysterie rond de doos wordt in een aangenaam weirde sfeer opgebouwd. De tweede akte duurde wat mij betreft wat te lang en riep naar mijn smaak wat te veel vragen op. De derde akte is dan wel weer sterk. De hele film zit vol met details die meer vragen oproepen dan antwoorden geven overigens, en het is best leuk om weer eens een filmmaker aan het werk te zien die op geheel eigen wijze een verhaal wil vertellen, buiten de geijkte paden om. Af en toe lijkt de film vast te lopen in vage verwijzingen en raadselachtigheid maar al met al is the Box toch een fijne verfrissende ervaring. Als je van het genre SF houd tenminste.

Een 8

Sherlock Holmes

2010-02-04T13:24:00.000+01:00

Sir Conan Doyle's idiosyncratische speurder is nou typisch zo'n figuur uit de populaire cultuur die geen introductie meer behoeft. De Londense privé-detective zit net zo sterk genesteld in ons collectief geheugen als een boterham met pindakaas. Een frisse, nieuwe kijk op de ietwat stoffige 'sleuth' is dus wel aan de orde, moeten de makers van deze film gedacht hebben. En, ik moet zeggen, daar zijn ze best in geslaagd ook.... Sherlock Holmes is een aangename actie/avonturenfilm geworden. Sherlock schiet, bokst, rent, klimt en schermt zich een weg door, een goeddeels digitaal, victoriaans Londen. Tussen al het geweld door heeft de goede man ook nog tijd om speurwerk te doen. Helaas krijgen we als kijker niet echt de kans om mee te speuren, want de volgende vechtpartij of achtervolging laat niet lang op zich wachten. Pas aan het bittere eind (de film is wat aan de lange kant) krijgt het publiek eindelijk uitleg in de onvermijdelijke confrontatie van Holmes met de booswicht Lord Blackwood.

Sherlock Holmes is dus veel meer een soort 'swashbuckler' geworden en het personage, zeer goed vertolkt door Robert Downey jr, neigt veel meer naar dat van Captain Jack Sparrow uit Pirates of the Carribbean.

Er zitten nog al wat zwakheden aan de film, met name het vrouwelijke personage Irene Adler, vertolkt door Rachel McAdams, lijkt louter te zijn toegevoegd om in de behoefte aan een moderne vrouwelijke hoofdpersoon te voorzien. Als 'love interest' voor Holmes en als hoofdpersonage zit zij echter alleen maar in de weg van de veel interessantere relatie die Holmes en Dr.Watson met elkaar hebben. Holmes lijkt stinkend jaloers op de verloofde van Watson en dat geeft het geheel een bijna homo-erotisch tintje..

Al met al een heel aardige avonturen-film die ongewtijfeld aan het begin moet staan van een heel nieuwe franchise. De summiere introductie van Holmes' aartsvijand Prof. Moriarty wijst immers meteen naar een sequel.

Wij wachten af. Deze film krijgt alvast het voordeel van de twijfel.

Een 8

Moon: Winnaar 2009

2010-02-04T13:15:00.000+01:00

Alle leden van Film op Dinsdag hebben besloten. De beste film van 2009 is Moon, het regiedebuut van Duncan Jones (aka Zowie Bowie)

Lees onze recensie van deze SF film hier.

Mic Macs à Tire Larigot

2010-01-07T19:56:00.000+01:00

Ik ging met tegenzin naar deze nieuwste film van Jean-Pierre Jeunet. Zijn vorige twee films (Amélie, Une Long Dimanche de Fiançailles) vond ik niet om uit te zitten.

Dat de regisseur over visuele flair beschikt valt niet te ontkennen; ook Mic Macs zit vol met meer en minder geslaagde vondsten. Echter; het hysterisch, franse tempo waarmee een en ander wordt afgewisseld (denk aan oude films met Louis de Funès en Bourvil) is dermate ergerlijk dat alles in deze film me op een gegeven moment begon te irriteren. De kermisachtige musette-soundtrack en het tenenkrommende acteerwerk van de clowneske cast werkte ook bepaald niet mee.

Maar het aller-allerergste aan deze film vond ik de geveinsde naïviteit die er in zat. Het simplistische Bassie & Adriaan verhaaltje dat wordt verteld, over de 'lieve gekke dakloze clowns' die 'twee grote boze wapenfabrikanten ' een loer draaien, is er een van de meest hemeltergende soort.

Op een paar momenten na een vrij vreselijke film.

Een 2

Avatar

2009-12-26T13:35:00.000+01:00

Nou, dat was 'm dan. Avatar; de film die de nieuwe standaard moest gaan worden. De special-effects zijn weer een decennium hun tijd vooruit, de 3D techniek is geperfectioneerd..kortom; de verwachtingen waren hooggespannen. De conclusie?

Avatar is één grote, humorloze, hysterisch ingekleurde, koppijn verooorzakende, hippie-kitsch-eco-ball-numbing veel te lange zit geworden!!

Als de makers zich nu net zo hadden ingespannen in het schrijven van een interessant script, als dat ze zich in de special effects (special effects? de hele film is één special effect! Er is dus helemaal niks 'speciaal' meer aan.. is dat de manco van de moderne CGI?) hadden bekwaamd, ja dan had het misschien een film opgeleverd die echt emotioneel ontroerde en beklijfde.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vreselijke, alom aanwezige dweil-soundrack! Aargh!

Avatar is een straf om te moeten uitzitten. En dat 3D effect dan? na een half uur heb je het echt wel gehad. Het voegt naar mijn idee helemaal niks toe en het blijft een gimmick.

Een 3

Law Abiding Citizen

2009-12-16T20:19:00.000+01:00

Sterk spel en spannende opbouw in deze thriller over wraak en eigenrichting. De getraumatiseerde Gerard Butler rekent af met het Amerikaans rechtssysteem, het systeem dat de moordenaar van zijn vrouw en dochter heeft laten gaan, zo'n tien jaar geleden (met deze moordenaar rekent hij overigens eerst af, op nogal brute wijze)

Vanuit de gevangenis blijkt hij de openbare aanklager (Jamie Foxx) en de zijnen steeds een stapje voor en totdat duidelijk wordt hoe hij dat klaarspeelt is de film echt spannend en onderhoudend.

De spanning kakt aan het einde wat in maar al met al blijft het best een aardige zit.

Het morele dilemma eigenrichting versus justitie had wat dieper uitgewerkt mogen worden in deze film, maar misschien is dat voor een gemiddelde Hollywoodproductie als deze iets teveel gevraagd.

Een 7

Ninja Assassin

2009-12-16T20:14:00.000+01:00

Vreemdsoortig, over the top martial arts spektakel, dat na een vrij sterk, absurd begin, verzandde in een saaie aaneenrijging van nauwelijks zichtbare (want zich in het donker afspelende) gevechten tussen een 'rogue' ninja en zijn belagers (ook ninja's)

Waarschijnlijk bedoeld als hommage aan de aziatische vechtfilm, op een paar aardige scènes na niet aan mij besteed.

Een 5

Paranormal Activity

2009-12-16T19:56:00.000+01:00

Deze film was van te voren enorm gehyped. Een kiene publiciteitscampagne rond Paranormal Activity, net als voorganger The Blair Witch Project een 'found footage' horrorfilm, zorgde voor enorm 'box-office' succes. En was dit terecht? Nou, eigenlijk niet. Om een film als 'de engste aller tijden' te betitelen moet er toch echt meer gebeuren dan een aantal gruizige gimmick-scènes aan elkaar te monteren.

Toegegeven: de film is bij vlagen echt huiveringwekkend. Juist door de kracht van de suggestie beklijven de meeste enge scènes en zijn er een paar goede shockers te ervaren. Echter, een goede horrorfilm is meer dan dat; je moet je als kijker ook betrokken voelen bij de hoofdpersonages. Dat is bij Paranormal Activity erg moeilijk. Het bespookte echtpaar is vanaf het eerste begin ontzettend vervelend en saai en je wenst ze dan ook al snel al die rottigheid die nog moet komen toe. Er komt later in de film ook nog een volslagen ongeloofwaardige paragnost kijken, maar die werkt alleen op de lachspieren.

Mijn oordeel: Don't believe the hype!

Een 6.

(NB: Deze recensie is gebaseerd op de originele versie en niet de bioscooprelease. Ondergetekende heeft de film stiekem thuis bekeken en niet op de Dinsdag)

2012

2009-11-20T20:57:00.000+01:00

Tjonge jonge... Wat een vreselijk traag en hemeltergend brok edelkitsch kregen we afgelopen dinsdag voorgeschoteld. We waren natuurlijk gewaarschuwd: een film van Roland Emmerich, daar ga je niet heen voor de inhoud, maar voor het spektakel. En nou: wat een spektakel was het weer. Driekwart van de Unesco werelderfgoedlijst ging weer aan poeier, alsmede zo'n beetje heel Californië en later de rest van de VS. Tussen al dit apocalyptische geweld door waren we getuige van een reeks tenenkrommend pathetische dialoogscènes waarin huilende mensen afscheid namen van hun familie en geliefden. Dit zich almaar herhalende effect had een haast vervreemdende werking, en werd (onbedoeld) absurd en lachwekkend. Het blééf maar doorgaan, er leek maar geen einde aan te komen (de film duurde een forse 2.5 uur)

"Maar de CGI was toch prachtig?!" hoorde ik iemand piepen. Tja, het was best indrukwekkend gedaan, en als je alle tergende dialogen uit de film zou snijden zou je een redelijk overtuigende staalkaart overhouden van wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is met de digitale trucendoos. Het moet echter maar weer eens gezegd: als de film ruk is kan je die niet redden met special effects, hoe mooi en 'state of the art' ze ook mogen zijn.

2012 is werkelijk een ramp van een film, niet uit te zitten zo vreselijk.

Snel vergeten maar, deze rotzooi.

Een 2

Orphan

2009-11-12T14:06:00.000+01:00

Degelijk spel (vooral van de kindjes) degelijke opbouw, degelijke regie... alles aan deze thriller was eigenlijk degelijk. Vooral het eerste uur was dan ook best spannend. Maar na verloop van tijd ontkwam ik niet aan de gedachte dat ik alles al eens eerder had gezien (the Omen, Hand that Rocks the Cradle, The Good Son) Het onderwerp van Orphan was niet bepaald origineel te noemen. Dat maakt op zich niks uit, maar het werd op gegeven moment wel erg clichématig allemaal. De film duurde mijns inziens veel te lang (een kritische gang terug naar de montagetafel had de film beslist goed gedaan) en de potsierlijke ontknoping maakte het er ook niet beter op.

Al met al een teleurstelling.

Een 5

Jennifer's Body

2009-11-08T19:37:00.000+01:00

Het leuke, droogkomische tiener-relaas, Juno (zie de eindlijst van 2008) lokte ons naar Jennifer's Body. Immers, het script van deze 'coming of age-teenie horror' is ook van de hand van de (in onze ogen) getalenteerde Diablo Cody. Zij heeft een geweldig oor voor ongewone, alledaagse dialoog. In Juno kwam dit door sterk spel en ingehouden regie erg goed tot zijn recht. In Jennifer's Body is dit echter niet het geval. De dialogen zijn scherp en geestig en ook het jonge acteursensemble doet erg zijn best, maar de rommelig vertelde film boeit al na twintig minuten niet meer.

Jammer, want het gegeven (mooiste meisje van de klas wordt bezeten door demon, en blijkt als demon niet eens veel onaardiger te zijn dan als mens) was best aardig.

Helaas, een gemiste kans.

Een 6

Surrogates

2009-10-29T19:20:00.000+01:00

Ineens hebben we drie SF films op rij op de Dinsdag. De twee voorgaande (zie de vorige posts) waren ieder juweeltjes, Surrogates was dat helaas niet.

Een op zich leuk en interessante premisse: de mens hoeft zijn huis niet meer uit maar ervaart de boze buitenwereld door de zintuigen van een 'Surrogate', een robot duplicaat, dat hij of zij bedient via een neurale link. Een beetje een raar en omslachtig idee, immers; waarom van die dure poppen als je een en ander ook door een virtuele computer-werkelijkheid zou kunnen ervaren? (denk aan The Matrix, of in onze eigen tijd: Second Life of World of Warcraft)

Maar goed, deze film entertaint dus die gedachte, maar het bizarre gegeven is vervolgens heel slecht uitgewerkt. Één van de ijzeren wetten van SF, en van alle fantasy, is dat, hoe bizar je werkelijkheid ook moge zijn, je die wel logisch en geloofwaardig uitwerkt. Voorbeeld: er wordt gesuggereerd dat door het gebruik van surrogates de misdaadcijfers met 99% zijn gezakt. Maar we zien dan Bruce Willis als politieman opereren met een heel grote politiemacht. Is die dan nog wel nodig? We zien robots in de metro zitten, en in de file staan. Zijn dat dingen die je door je robot wil ervaren? Waarom laat je je robot niet gewoon op kantoor? Hoef je ook niet te forenzen. Dit soort van zwaktes waren er te veel om op te noemen, zoveel dat er van de geloofwaardigheid weinig overbleef. Koppel daaraan nog een vreselijk voorspelbaar en obligaat whodunnit plotje en de zeperd was compleet.

Zelfs Bruce Willis (slecht gecast!!) kon daar helemaal niks aan veranderen.

Een 5

Moon

2009-10-21T21:09:00.000+02:00

Daar wordt een mens nu gelukkig van; twee prachtige SF films binnen één week. Hadden we vorige week een over the top satire, in Moon zien we een prachtig, loom verteld kammerspiel over één eenzame astronaut die een helium-3-mijn aan de nachtzijde van de maan bemand. Of.. is hij wel zo eenzaam? Om het plezier van degenen die hem nog gaan zien niet te bederven zal ik over de inhoud weinig meer zeggen. Deze innemende en ontroerende film ademt de sfeer van SF klassiekers uit eerdere decennia (Silent Running, 2001)Met name de Ron Cobb-achtige production design, met lekkere 'clunky' mechanica en retro belettering draagt daar aan bij.

Heerlijk ook om weer eens old school visual effects te zien; gewoon bouwpakketjes en maquettes dus. Een indrukwekkend debuut. Idioot is het dat deze film geen brede release heeft gekregen. Een SF-film zonder knalwerk en aliens wordt anno nu zeker niet meer als commercieel gezien.

Dan maar naar het arthouse, wij fietsen er graag een blokje voor om (het bier was wel erg vies in Kriterion)

Krek, alweer een 10

District 9

2009-10-15T11:39:00.000+02:00

Eindelijk weer eens iemand die iets intelligents doet met het SF genre! Neill Blomkamp triomfeert met deze hilarische 'over the top' parabel over een township met buitenaardsen in Johannesburg. De invloed van producer Peter Jackson lijkt erg groot, vooral in de, nogal gore en brute 'grand guignol' effecten. Laat Hollywood hier maar eens van sidderen, zoveel originaliteit en lef voelen na jaren van slappe formule action-blockbuster SF als een verfrissende douche. Zó kan het dus ook!!

Van begin tot eind een geweldige, intelligente, zeer grappige en vreselijk goede film. Wat mij betreft wordt 'ie dit jaar niet meer overtroffen.

Daarom gewoon een verdiende 10!

Away we go

2009-10-10T14:51:00.000+02:00

Mooie, lieve en warme film over familie en het stichten van een gezin. Fris komische dialogen afgewisseld met dan weer hilarische, dan weer bitterzoete scènes uit het leven van een jong paar dat op het punt staat hun eerste kind te krijgen. Een klassieke road-movie vertelstructuur brengt hun op een reis door de VS en Canada langs inkijkjes in andere gezinnen van familie en vrienden en brengt hun naar hun uiteindelijke doel: zelfaanvaarding.

Niet origineel, niet wereldschokkend, maar desalniettemin een erg aangename film die nergens klef wordt of over het randje in de kitsch duikt.

Aanrader om met je vriendinnetje of vriendje heen te gaan (maar in een groep van 9 kerels, waaronder 4 papa's, viel 'ie ook prima!)

Een 8

Carriers

2009-10-05T21:11:00.000+02:00

Altijd leuk en tot de verbeelding sprekend (bij mij althans) het post-apocalyptische scenario. Een niet nader te verklaren ramp vernietigt 99% van de mensheid. De beschaving blijkt een dun randje, de mens vervalt snel tot barbarij. Een goed gegeven voor een spannende film zou je zeggen, en het eerste half uur van Carriers valt dan ook niet tegen. We maken kennis met twee broers ( en nog twee meisjes, maar het draait om de broers) die in een auto op de vlucht zijn voor de 'carriers'; dragers van een vreselijk virus dat z'n slachtoffers binnen no time verandert in pussende lijken (sounds familiar?) De broers zijn duidelijk elkaars tegenpolen; de één is een nietsontziende opportunist, de ander probeert zich uit alle macht vast te klampen aan zijn moraal. De relatie tussen deze broers vormt het hart van de film, en daarmee ook gelijk het zwakke punt. De acteurs doen hun best, met name Chris Pine is overtuigend als de oudere 'survivor' broer, maar de relatie tussen de twee staat aan het begin van de film al op scherp. Wazige als super 8 filmpjes getoonde flashbacks toont het paar in betere tijden, maar dat is echt te weinig om sympathie te krijgen met deze personages.

Zoals gezegd begint de film sterk, en er is een dreigende opbouw. De belofte wordt echter niet geheel ingelost en liet me met het gevoel achter dat het allemaal wat strakker en tergender had gemogen. De kracht van dit soort films zit hem er meestal in dat je écht meeleeft met je personages, en dat zat er mijns inziens gewoon niet in, in Carriers.

Een andere overweging mijnerzijds: een flink aantal zombies had in deze film niet misstaan. De film was er niet origineler mee geworden, maar wel een stuk beter denk ik. Het cijfer zou dan een stuk hoger geweest zijn dan nu deze magere

Rock On!

2009-09-17T15:57:00.000+02:00

The Taking of Pelham 123

2009-09-16T20:48:00.000+02:00

Degelijke, zij het nogal obligate, actiethriller. Veteraan Tony Scott heeft genoeg ervaring om de film vanaf de blits gemonteerde openingssequentie soepel te laten verlopen. New York ziet er mooi uit, in lekker verzadigde tinten. Er wordt naar mijn smaak iets te veel met de camera heen en weer gegooid, vooral bij de dialoogscènes vind ik dit altijd erg hinderlijk.

Het hart van de film, evenals in het origineel, zit hem in de relatie tussen de gijzelnemer en de metrobeambte die het contact met hem onderhoudt via de radio. Beide personages worden sterk neergezet door John Travolta en Denzel Washington. De chemie tussen beide acteurs werkt erg goed. Nadeel is dat de bijrollen worden gedegradeerd tot edelfiguranten. Iets meer voeling met bijvoorbeeld, de gijzelaars had wat mij betreft wel gemogen. Zeker als dat ten faveure was gegaan van de nogal stomme scènes waarin we zien hoe op nogal knullige wijze het losgeld naar de plaats van bestemming word gebracht. Compleet niet spannend en overbodig.

Tot aan het merkwaardige einde (voor het eerst in je leven, tegen je zin, een pistool in je hand, er vervolgens een zeer labiel iemand mee neerknallen, en dan fluitend naar huis met een pakje melk? Not in my book!) is de film ondanks eerder genoemd vermoeiend gedoe echter wel onderhoudend.

Rest alleen de vraag: waarom deze remake? Nieuwe paden worden namelijk niet betreden met deze film. Misschien achtten de makers het relevant dat de treinkaper in kwestie nu eens niet een zwetende moslim, ex-joegoslaaf of Timothy McVeigh-achtig sujet was maar een gehaaide beursjongen wiens enig doel bleek: nog meer geld verdienen? Wie zal het zeggen.

Geen meesterwerk dus, maar een prima dinsdagfilm verder.

Een 7

Inglourious Basterds

2009-09-09T19:39:00.001+02:00

Jongens, jongens wat een feest deze film! Een nieuwe Tarantino blijft altijd een sensatie en mijn verwachtingen van deze, toch weer epische zit, waren vrij hoog gespannen...en oh, oh, wat heb ik weer zitten genieten ruim 2,5 uur lang! Genieten van heerlijk lang uitgesponnen scènes en dito dialogen. Prachtig spel werd er geleverd door de geweldige cast! (een cast met één geweldige uitschieter; de Oostenrijkse acteur Christoph Waltz in de rol van SSer Hans Landa die gelijk al in de, nu al klassieke, openingscène op gruwelijke doch zwartkomische wijze aangeeft dat er met zijn personage vooral niet te spotten valt. )

Het is wel gelijk duidelijk: nergens is er maar één link naar het echte verleden, de Tweede Wereldoorlog, het tijdsbestek van Inglourious Basterds. Al heel snel is het duidelijk dat we hier met een compleet kolderiek, Spaghetti Western (of Macaroni Combat, zo u wilt)achtig verhaal te maken hebben. Elk besef dat je naar een oorlogsfilm zit te kijken moet je dan ook snel laten varen. Zoals alle films van Tarantino gaat ook deze film voornamelijk over het medium film zelf en over de genreconventies en clichés die er door de jaren heen bij ons als publiek zijn ingesleten. In dit geval zijn het vooral de oorlogsfilms-clichés die op schitterende wijze belachelijk worden gemaakt; schreeuwende nazi's, de geheime missie, de vermomming in het uniform van de vijand, de britse 'stiff upper lip' commando etc. etc.

Het aller allermooiste vond ik hierin het gespeel met taal. Dat gedoe in oorlogsfilms, waarin de moffen met een duits accent engels spreken en de (angelsaksische) spionnen zich achter vijandelijke linies altijd prima lijken te redden met datzelfde engels werd in Inglourious Basterds schitterend op de hak genomen. "Why don't you stupid Americans speak any other language besides english?!" roept één van de personages tijdens deze, in frans, duits en engels gesproken, film uit. Daar win je geen oorlog mee. Of toch wel? Ik verklap niks voor degenen die hem nog gaan zien. En GA hem zien!

Een 9.

Brüno

2009-08-26T23:48:00.000+02:00

Voor de volledigheid gooi ik toch maar, 3 weken later, mijn kijk op deze homofobe rommel het net op. Van Ali G, Borat en Brüno als tv-figuur heb ik altijd genoten, maar deze film schoot me echt in het verkeerde keelgat. De verborgen camera fragmenten, die de televisieversie zo leuk maken, zijn overduidelijk in scene gezet en hevig gemonteerd. Wat overblijft is een hele zwakke persiflage op de homoscene waarbij de champagneflessen-in-kont grappen de overhand hebben.

Wat me het meest stoorde was het zogenaamde onderonsje met het publiek. Ik begrijp heus wel dat Brüno niet echt is, net als 80% procent van de pubers die achter me zaten. Maar wat diezelfde 80% niet begrijpt is dat ze zelf geweldig in de zeik genomen worden. Als je even hard moet lachen om een redneck die geen homo's in zijn omgeving duldt als om een homo die een champagnefles in z'n kont steekt dan begrijp je iets niet. En volgens mij begrepen de makers dat ook niet helemaal.

Ik wordt er gewoon weer boos van...

een 1 dus.

Ik ga binnekort weer een keertje Zoolander kijken, dan komt alles weer goed.

G.I. Joe-Rise of Cobra

2009-08-25T19:36:00.000+02:00

Rare, met malligheid volgepropte film over... action-figures! Alsof de scenarioschrijvers een spons hebben uitgeknepen waarmee 30 jaar genregeschiedenis is opgezogen, daar leek dit gatenkaas-verhaal nog het meest op. Geen enkele scène was origineel en geen grap was goed getimed. Dat leverde voornamelijk een heel rare film op, eentje die maar blééf voortrazen in al zijn onzinnigheid. Als ik 10 jaar oud was geweest had ik vast mijn ouders gesmeekt om al coole toys die er van deze film verschijnen. Want laten we wel wezen; net als de Transformers is G.I. Joe niets meer dan een uitgesponnen speelgoedcommercial. Mal maar toch vermakelijk.

een 6 je

The Perfect Getaway

2009-08-14T11:47:00.000+02:00

Slappe thriller, die poogt om tenenkrommend spannend te zijn, maar op elk vlak faalt. De acteurs (Zahn en Olyphaunt met name maar zeker niet Jovovich! Brrr, wat speelt die griet toch bar en boos)) proberen er nog enigszins wat van te bakken, maar ze moeten roeien met de karige riempjes die de regisseur ze toewerpt. Een regisseur die veel te veel tegelijk wil en daardoor de plank finaal misslaat. Dit had best een rammend spannende suspense film kunnen zijn, maar is dat absoluut niet geworden. Zeer ergerlijke, lelijke en compleet vergeetbare rotfilm.

een 3

Zombies der Lage Landen

2009-07-15T19:34:00.000+02:00

Een prettige afwisseling; dit (sub)culturele uitstapje naar OT301, het gebouw van de voormalige filmacademie, waar sinds kort elke maand het sympathieke initiatief 'The Cult Corner" wordt georganiseerd. Dit keer betrof het een speciaal themaprogramma rond Nederlandse zombieproducties, dat betekende dus in de praktijk: een aantal promo's, trailers, clips alsmede een vijftal korte filmpjes, want laten we wel wezen: there is NO such thing als een Nederlandse zombie film. Het genre is in dit land overgeleverd aan een aantal hobbyisten, die gebrek aan budget en talent ruimschoots proberen goed te maken met enthousiasme. Dat dit maar een enkele keer tot iets leidt wat enigszins de moeite waard is om aan te zien laat zich makkelijk raden. Hoe sympathiek elk individueel product ook moge zijn, de kwaliteit liet heel veel te wensen over en kwam niet verder dan goedbedoelde amateurfilmerij, waarbij valt op te merken dat van de meeste filmpjes de titelrol bijna even lang duurde als de productie zelf!

Goed, dat gezegd hebbende en de kwaliteit van de filmpjes daargelaten; de ambiance was wel zeer geslaagd. Ik persoonlijk vond het wel een welkome afwisseling om mezelf eens in het gezelschap van een kleine groep gelijkgestemde cinefielen te bevinden, in plaats van temidden van het luidruchtige, popcorn kauwende klootjesvolk waarmee we elke week ons geliefde Pathé de Munt moeten delen.

Kortom, voor herhaling vatbaar die Cult Corner wat mij betreft.

Filmpjes: een 4

Ambiance: een 9

Drag me to Hell

2009-07-08T11:44:00.000+02:00

Wat heerlijk toch dat er filmmakers zijn zoals Sam Raimi. Een regisseur die niet te beroerd is terug te keren naar zijn nederige horror-roots (ipv er met opgetrokken neus afstand van te nemen) schijnbaar alleen om even te zien 'of 'ie het nog wel in zijn vingers heeft'. Niks geen pretentie, niks van dat al, gewoon een ouderwetse Sam Raimi film dus. Kolderiek en maf, kortom heerlijk. Drag me to Hell is een feest.

Een 9

PS: Had er nou alleen niet een heel klein rolletje voor Bruce Campbell in kunnen zitten? Of had 'ie geen tijd.... of geen zin?

The Hangover

2009-07-02T20:58:00.000+02:00

Het moet gezegd: ik ging met tegenzin deze film in. Na het zien van de trailer verwachtte ik niet veel anders dan de zoveelste adolescente screwball komedie, zo eentje met veel flauwe poep, pies en seksgrappen, zo eentje waar Hollywood patent op heeft.

Die verwachting werd ruim ingelost maar toch ook overtroffen (in positieve zin) want ondanks het spervuur aan meligheid en clichématige personages slaagde de film door het scenario dat het tempo er goed inhield en de chemie tussen de hoofdrolspelers, die wonderwel werkte, maar toch vooral door de pay-off bij de eindcredits. Voor degenen die hem nog gaan zien zal ik niks verklappen, maar blijf vooral zitten bij de titelrol!!!

Een 7

State of Play

2009-06-30T15:10:00.000+02:00

De film werd omschreven als een politieke thriller, maar het was meer een journalisten-drama. En het was er één met alle clichés die je bij dit genre maar kan bedenken: de slonzige maar ozo ervaren onderzoeks-journalist (Crowe) wordt gekoppeld, door de spijkerharde uitgevers-tante (Mirren), aan het groentje (mcAdams, een blog- journalist!) die haar eigen manier van journalistiek bedrijven er op na houdt. Ze onderzoeken een soort Halliburton/Blackwater affaire met als politieke spelers een goede en een kwade congresmeneer (Ben Affleck en Jeff Daniels) Een hoop onderzoekmomentjes volgen en uiteindelijk zegeviert de ervaring en volharding!

De film begon best prettig maar na het einde toe kon het me geen reet meer schelen of de waarheid nou wel of niet gepubliceerd zou worden. Het voelde hetzelfde wanneer je een whodunnit kijkt en alle interresse in de mogelijke dader hebt verloren. Niet de emotie die je wilt bereiken lijkt me. Het enige gevoel wat me restte de laatste 40 minuten was: get it over with...

toch een 6 (met dank aan het haar van Russel Crowe)

Terminator Salvation

2009-06-11T10:33:00.000+02:00

In de drie voorafgaande Terminator-films kregen we steeds korte stukjes te zien over hoe de toekomst eruit zou gaan zien na het zg. Judgment Day, de dag dat Skynet de macht overneemt en de machines de mensheid bijna compleet uitroeien. De belofte uit de eerste drie films wordt nu ingelost; Terminator Salvation speelt in die toekomst. Het is er een grimmige bende; fall-out, vernietigde steden, in het leer gestoken punkerts met tattoo's, we kennen het allemaal uit menig post apocalyptisch voorganger. Niks mis met het genre, tot zover ook niks mis met deze film. Op een oppervlakkig niveau is de film namelijk uitstekend genietbaar. Stukje Matrix, stukje Mad Max, stukje War of the Worlds.... het is allemaal niet bijster origineel, maar dat maakt niks uit. De actie is rap en de film heeft de vaart er goed in. Halverwege echter gaat het slechte, ondoordachte script toch enige ergernis opwekken. Met name het gedoe rond het tijdreizen gaat erg wringen. Niet teveel nadenken bij deze film dus.

Oh ja, en de digitale Arnold acteert beter dan the real thing!

Een 7

Angels & Demons

2009-05-27T21:20:00.000+02:00

Oftewel: Het Bernini Mysterie. Die titel galmt eigenlijk wat lekkerder en dekt voor mij wat beter de lading. Het verhaal van Angels & Demons deed mij erg denken aan zo'n klassieke avonturenstrip à la Blake en Mortimer (of Rik Ringers inderdaad, Mikko). Door het puzzelachtige karakter had het ook wel iets van een adventure game. In ieder geval lijkt me het verhaal van Angels & Demons als strip of als adventure game een stuk leuker dan als film.

De geschiedenislesjes waren best interessant, evenals de inkijkjes in het reilen en zeilen van Vaticaanstad. De plot had spannend moeten zijn (maar was het nergens) en de twist aan het eind had oohs en aahs moet oproepen. Nou, tegen die tijd zat ik al te gapen.

De voorganger, de Da Vinci code vond ik een stuk leuker.

Deze dus niet zo.

Een 6

Star Trek

2009-05-20T20:30:00.000+02:00

Het fenomeen Star Trek is dermate 'ingrained' in ons aller bewustzijn dat het een klein wonder mag heten dat J.J. Abrams erin is geslaagd om Star Trek een geheel nieuw smoelwerk te geven zónder de originele 'feel' van de oude TV en filmreeks aan te tasten. De nieuwe Star Trek focust zich op het hart van de serie; de personages en hun individuele eigenaardigheden. De karakters Kirk, Spock, Scotty, Sulu en alle anderen zijn oude bekenden maar de nieuwe vertolkers vervullen hun rollen met verve. Erg leuk is het om alle oude rotten uit de serie in een 'jonge' versie te zien.

Het is nieuw, het is fris, het is licht, en toch is het gewoon als vanouds Star Trek. De liefde en het respect voor de oude series spreekt uit alle details. De humor is raak maar wordt nergens campy.

Hopelijk wordt dit de eerste aflevering van een geheel vernieuwde film-franchise. Op deze manier kunnen de Enterprise en haar bemanning er weer jaren tegenaan.

Engage!

Een 8

Wolverine

2009-05-18T19:25:00.001+02:00

Alom afgekraakt door de reguliere filmpers, deze Marvel-comics rolprent. Naar mijn mening onterecht, want ik vond de film best vermakelijk. Er werd niet teveel tijd verkwist aan plot of gewichtigdoenerij, iets wat in vergelijking met de laatste trits zwaar op de hand zijnde superheldenfilms (Dark Knight, Watchmen) best een verademing mag heten. De actie was ok, de vertolkingen ook en de toon was fris en humoristisch, net als bij Iron Man. Het niveau van die film werd helaas niet gehaald maar ik heb toch met plezier zitten kijken.

Overigens ben ik in het geheel niet thuis in het X-Men universum, maar ik kreeg niet de indruk dat mijn gebrek aan kennis mij in de weg zat. Sterker nog; een Wolverine kenner vertrouwde mij toe dat hij de film vooral bagger vond vanwege de vrijheden die de scenarioschrijvers zich met het bewerken van de stripfiguren hadden geoorloofd.

Zal mij dus worst wezen. Geen hoogvlieger, maar verder een prima filmpje voor de dinsdag.

Een 7

the Haunting in Connecticut

2009-05-06T09:38:00.000+02:00

'Based on true events' luidt de tagline van deze klassieke 'haunted house' horrorprent. Wat voor 'true events' ik me als basis voor dit rommelige script moet voorstellen zou ik echt niet weten. Het prikkelt in elk geval de fantasie, de gedachte wat er echt in het huis gebeurd zou moeten zijn, iets wat deze film in geen geval lukt, de fantasie prikkelen dus.

De premisse is best aardig, en had een heel ander soort (en véél engere en interessantere) film kunnen opleveren: een jonge kankerpatiënt die door zijn hevige medicatie de grens tussen fantasie en werkelijkheid niet meer weet te onderscheiden.

Wat zo jammer is aan dit soort films, is dat ze veel te uitleggerig worden halverwege. In dit geval is het een nichtje (of zusje, dat was me niet geheel duidelijk) die 'even' de bieb induikt en zo binnen een oogwenk de hele naargeestige geschiedenis van het bewuste spookpand weet op te dissen, inclusief kadastrale kaarten en planologische plattegronden!. En dit alles, jawel, ZONDER computer, maar met microfilm en stoffige boeken! Het gevolg is dat het kleine beetje spanning dat er was opgebouwd vakkundig de das wordt omgedaan.

Op een paar aardige Fulci-achtige momenten na een overbodige zit.

Een 5

The International

2009-04-29T10:41:00.000+02:00

Vrij saaie en humorloze witte boorden-thriller waarvan de nogal jongensboekachtige obligate plot nooit echt spannend bleek of ook maar enigszins wist te boeien. Als er wat meer dure auto's in de film hadden gezeten en wat meer lekkere wijven was het gewoon een doorsnee James Bondfilm geweest, maar dan een zonder grapjes.

Was het dan zonder meer een slechte film? Nee, want de flamboyante regie en enkele sterke set-pieces redden de film van de middelmaat. Met name de shoot-out scène in het Guggenheim museum, halverwege de film, was er een van een brute schoonheid. Nu al een klassieker, die scène, wat mij betreft! Daarmee bewijst regisseur Tom Tykwer op meesterlijke wijze zijn vakbekwaamheid. Nu alleen nog een beter script de volgende keer...

Een 6.

Knowing

2009-04-15T10:23:00.000+02:00

Deze film heeft een nogal misleidende titel. Het gaat in deze 'armageddon-watchtower-creationisme-doomsday-kitschfilm' namelijk niet om kennis. Sterker nog, kennis leidt slechts tot twijfel en cynisme, zo leren wij van de immer schmierende Nicolas Cage.

'Believing' had de lading beter gedekt en had dan ook als waarschuwing kunnen dienen om vooral weg te blijven bij dit brok onvervalste christelijke reclame. Een waarschuwing die ik beslist ter harte genomen zou hebben.

Vrij genant dat zo'n stuk EO-propaganda doodgemoedereerd in de nederlandse bisocopen te zien is.

Erg foute film, met mooie special effects (dat dan weer wel)

een 3

The Unborn

2009-04-08T21:10:00.000+02:00

Nogal warrige, rommelige reli-horror die als een slecht startende motor nooit echt op gang komt. Het scenario speelde volop leentjebuur met ideeën uit talloze andere (reli)horror films (the Exorcist, the Changeling, the Dark Half om er een paar te noemen) Nu is dat op zich niet zo erg natuurlijk, maar in the Unborn werd het allemaal tot één inconsequent rommeltje bijeengeveegd. Nergens werd het ook maar een keer spannend, ondanks de, overigens best aardige, enge-droomsequenties en de barrage aan shockeffecten. De opgebouwde mysterieuze spanning werd al vroeg in de film heel handig om zeep geholpen door één van de hoofdpersonages die letterlijk uit de doeken deed hoe de bovennatuurlijke vork in de steel zat en hoe het Kwaad bestreden diende te worden, inclusief de benodigde literatuurlijst en adresgegevens van de (wel opmerkelijk in deze film) Joodse exorcist. Daarna wilde het met de beste wil van de wereld maar niet eng meer worden en was het best nog even doorbijten om deze wanprestatie te moeten uitzitten terwijl het verlangen naar die koel, schuimend zwarte belofte van een ferme pint Guinness steeds sterker werd....

Slechts een 3.

Milk

2009-04-01T20:17:00.000+02:00

Sfeervolle biopic over gay-rights activist Harvey Milk die in de jaren '70 streed voor gelijke rechten voor homoseksuelen in San Francisco. De film is een inzichtelijke geschiedenisles over die strijd en over die periode in de moderne geschiedenis maar blijft, zoals vaak het geval is bij dit soort films, een beetje aan de oppervlakte hangen waar het de achtergrond en motieven van de hoofdpersoon betreft. Dat is op zich ook wel begrijpelijk want Harvey Milk was duidelijk een icoon en hij stierf de martelaarsdood. (als we deze film moeten geloven tenminste)

Sean Penn speelt een schitterende rol die beklijft en zorgt ervoor dat Harvey Milk een echt persoon wordt. Ook de bijrollen zijn van hoog niveau, met name Josh Brolin als politieke tegenpool is geweldig goed. Ook de 70's styling is fantastisch. De film ademt oude Agfa kleurtjes en we zien veel (te) strakke Terlenka broekjes en lekkere clunky telefoons (alsmede heel veel vlassige homosnorretjes)

Al met al een mooie film en een mooi monument voor de man Milk en de gay-rights movement.

Een 8.

Gran Torino

2009-03-30T21:47:00.000+02:00

Ogenschijnlijk kleine, eenvoudige film die complexe, grote thema's behandelt. Clint Eastwood schittert als Walt Kowalski, de oude, nurkse, conservatieve buurman van een Aziatische familie die het aan de stok krijgt met een buurtbende. De oude knorrepot opent zijn hart voor de twee jonge leden van de familie en red daarmee uiteindelijk zichzelf. Zijn gedesillusioneerde visie op het moderne Amerika en zijn harde cynisme worden enigszins getemperd en hij krijgt weer hoop door de Aziatische jongen, die hij inmiddels als een zoon is gaan beschouwen (met zijn eigen zoons heeft hij een slechte band) te helpen op het rechte pad te blijven.

Dit alles klinkt weliswaar vrij stichtelijk, en in de handen van iemand minder dan Eastwood had het dan ook een vrij kleffe aangelegenheid kunnen worden. Echter, de afgepaste stijl, die we van Eastwood kennen, en met name de humor waarmee het verhaal wordt verteld zorgen ervoor dat de film tot het einde lichtvoetig en fris blijft.

In de rol van Walt Kowalski komt Clint als personage eigenlijk full circle. Hij lijkt zich terdege bewust van het cliché dat aan hem kleeft en speelt daar op fenomenale wijze op in.

Gran Torino is een genot.

Een 9.

En:

Niemand, maar dan ook NIEMAND stopt Clint Eastwood in een bejaardentehuis! Als die machtige gelooide kop je vernietigend aankijkt, berg je dan maar!

2009-03-18T15:21:00.000+01:00

Ontspanning waar hulpstukken bij geboden zijn dragen onze goedkeuring weg.

Maar of dit nu een geweldige film opleverd kun je hieronder lezen. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt. Al was het maar om iedereen met die stomme brilletjes op te zien...

My Bloody Valentine 3D

2009-03-18T12:43:00.000+01:00

Tja, wat moeten we hier nu weer mee? Een 'serieuze' dinsdagrecensie hoort eigenlijk niet bij deze kermisattractie. Het moet gezegd: de 3D techniek is er in de loop der jaren beslist beter op geworden, hoewel ik het nog steeds geen 80 minuten volhoud zonder tranende ogen (of kwam dat nu door de belabberde film?) is het een hele verbetering op de scheelmakende 3D films van pakweg zo'n 20 jaar geleden.

Nu maar hopen dat het toekomstige filmaanbod wat minder te wensen overlaat, want My Bloody Valentine 3D had afgezien van een paar geslaagde gore-effects zeer weinig te bieden.

Als attractie een 8

Voor de film een 2

Watchmen

2009-03-11T20:45:00.000+01:00

Moedige, barokke verfilming van de onverfilmbaar geachte cultcomic van Alan Moore en Dave Gibbons. In een epische bijna drie uur durende lange zit zijn we getuige van een alternatief 1985 waarin Nixon nog president van de VS is en gemaskerde superhelden echt bestaan. Een complex verhaal over macht en hoe men daarmee omgaat, in een verbluffend gedetailleerd en prachtig vormgegeven stijl verteld. En we krijgen ruim de kans om alle getormenteerde hoofdpersonen te leren kennen, waarvan de personages Rorschach en the Comedian verreweg (net als in de strip) het beste uit de verf komen. Deze personages zijn dan ook het meest interessant omdat ze de enigen van de superhelden zijn die een 'mean streak' in zich herbergen. Beiden zijn eigenlijk getroubleerde psychopaten en geven een realistisch beeld van wat een gemaskerde burgerwachter, die het recht in eigen hand durft te nemen, eigenlijk voor een engerd zou zijn, zou hij echt bestaan. Prachtige casting ook, goed dat er niet is gekozen voor 'Star Power' iets wat deze film zeer ten goede komt.

Als voornaamste punt van kritiek echter zou ik willen opvoeren dat de film misschien té slaafs is in het volgen van de stripversie. Bijna letterlijk, kader voor kader wordt het verhaal herverteld. Daarbij valt op te merken dat de strip is gemaakt in de jaren '80, toen de wereld nog gebukt ging onder de Koude Oorlog. De urgentie die de strip destijds had ontbeert in de film en de angst voor nucleaire vernietiging doet erg gedateerd en archaisch aan. Misschien was het beter geweest als de strip vrijer was geïnterpreteerd? Anno nu is er ook nog genoeg in de wereld dat angst aanjaagt; angst voor terrorisme, milieuproblematiek etc. Ik weet het niet...

Wat ik wel weet is dat de openingscredits, het enige stukje van de film waar de regisseur zich meer vrijheid veroorloofd, de mooiste zijn die ik jaren heb gezien. In half verstilde beelden wordt een alternatieve geschiedenis van de 20e eeuw verteld, zodat we als publiek tijdens het kijken naar de begincredits al worden binnengevoerd in de bizarre wereld van Watchmen.

Alleen om die begincredits al een 9

Slumdog Millionaire

2009-03-04T09:18:00.000+01:00

Eens in de zoveel tijd komt er een film langs die je zo'n goed gevoel geeft dat 'ie alle kritiek doet verstommen. Natuurlijk; er is op Slumdog Millionaire best een hele hoop aan te merken. Het spel van de acteurs is vlakjes hier en daar en het verhaal is één groot platgetreden cliché.

Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan, maar ik doe het niet, want Slumdog Millionaire heeft één grote troef; de film heeft een groot warm kloppend hart. Het verhaal van de twee broers Malik, die samen vroeg volwassen worden door het 'dog eat dog' straatleven in de sloppen van Mumbai is op zo'n treffende wijze aandoenlijk en ontroerend in beeld gebracht, dat je alle minpuntjes snel vergeet en voor lief neemt. Verteltechnisch zijn de 'Who wants to be a Millionaire' kwis, en de vragen die de hoofdpersoon Jamal daarin moet beantwoorden, een gouden vondst. Met elke kwisvraag gaan we met Jamal terug naar het moment in zijn jeugd waarop hij het antwoord op die vraag leerde, waardoor er een spannende en meeslepende raamvertelling ontstaat. Een prachtig modern sprookje en een film om onmiddellijk in je hart te sluiten. Een triomf!

Een welverdiende 8

PS: On a more personal note vond ik het een keer leuk om een hoofdpersoon te zien die het meisje wint door het spelen van een kennisspelletje... Hulde aan alle 'unsung heroes' van de trivia!

Friday the 13th

2009-02-25T19:22:00.000+01:00

Compleet overbodige hervertelling van de cult-slasher uit 1980, waarin tevens rijk wordt geciteerd uit de vele vervolgfilms. Wat deze re-make in vredesnaam meent toe te voegen aan een compleet uitgewoonde horror-franchise is mij een compleet raadsel. Of het moeten de verkapte moraliserende levenslessen zijn die de hedendaagse jeugd (want voor deze demografische categorie is deze film hoogstwaarschijnlijk bedoeld, en daarin verschilt 'ie niet veel van zijn illustere voorgangers) op zeer simplistische wijze krijgt voorgeschoteld;

1. wiet roken kan dodelijk zijn

2.seks voor het huwelijk ook

3.meisjes hebben ook orgasmes

Wat verder nog opmerkelijk was, was het feit dat de, duidelijk voor de vorm aan het script toegevoegde minderheden, een zwarte en een aziatische jongen, beiden single waren en beiden de comic relief in het gezelschap vormden. Zeer merkwaardig.

Om te huilen zo slecht deze film.

Een 2.

The Wrestler

2009-02-18T19:41:00.000+01:00

Intiem, bijna teder portret van een aan lager wal geraakte, uitgerangeerde Pro-wrestler op leeftijd, mooi neergezet door Mickey Rourke, die hier misschien wel een letterlijk op zijn lijf geschreven rol vertolkt. We volgen de hoofdpersoon van dichtbij, bijna op de huid gefilmd, en zien hem 'worstelen' met zijn dochter (die niks van hem wil weten) een paaldanseres waar hij de hots voor heeft ( zij is net als hij op leeftijd en eigenlijk uitgerangeerd) een lullig baantje in de supermarkt en nog meer banale details van een leven aan de zelfkant van het bestaan.

De kracht van deze film zit hem in het oog voor detail, waarmee de lulligheid van het pro-wrestling circuit anno nu wordt getoond. In de jaren 1980 trok dit fenomeen waarschijnlijk volle zalen. Hedentendage is het gedegradeerd tot een marginaal soort vermaak dat zich afspeelt in ranzige buurtcentra en congreszaaltjes.

Zwakte van de film zit hem in het feit dat het script zich ontwikkelt volgens de platgetreden paden van dat typische Amerikaanse fenomeen; de sportfilm. De held van weleer gaat ondanks alle tegenslag proberen nog één keer te vlammen in een poging zijn oude glorie te doen herleven, al koste het hem zijn kop. Een inwisselbaar verhaaltje dat we al honderden keren hebben zien langskomen. Jammer, want met een origineler script was het waarschijnlijk een heel goede film geweest in plaats van 'slechts' een sympathieke.

Een 7.

The Curious Case of Benjamin Button

2009-02-11T10:00:00.000+01:00

Oef! Wat een lange zit, dit, zich traag voortslepende relaas van een man die omgekeerd leeft, dwz, hij wordt als oude man geboren (tenminste, als kind in een oud lichaam) en sterft uiteindelijk als,weer kinds geworden, baby. Op zich en sterk absurd gegeven maar merkwaardigerwijs niet echt veel aandacht aan wordt besteed. Het personage Benjamin Button lijkt eerder een kapstok waaraan een met brede stroken geschilderde kroniek van de twintigste eeuw wordt opgehangen. Hij lijkt een flets 'lijdend voorwerp' dat zich slechts laat inkleuren door de personages die hij op zijn omgekeerde levenspad ontmoet. Het eerste uur is dit best amusant en zitten er mooie scènes in (met name die van zijn tijd op de sleepboot van Captain Mike) maar nadat de film zich verder voortsleept, en het besef je als kijker je begint te dagen 'that you're in it for the long haul' wordt het naar het einde toe een vrij tergende ervaring.

De film blijft op alle terreinen vlak en ééndimensionaal en verwordt langzaamaan tot één groot kitscherig cliché. Met name het centrale liefdesdrama, tussen Benjamin en zijn grote liefde Daisy, het 'hart' van de film, is onovertuigend en snurkverwekkend saai. Tevens lijkt elke sleutelscène uit deze film zich letterlijk te spiegelen aan een volstrekt identieke variant uit de film Forrest Gump (zelfde scenarioschrijver). Nou was die film óók één groot en lang Norman Rockwell prentenboek, maar daar viel nog een hoop in te lachen. Bij Benjamin Button was dat echter niet het geval. How curious indeed....

Gisteren nog een 6,

nu, in the cold light of day.....slechts een 5

Valkyrie

2009-02-04T09:38:00.000+01:00

"maar Oma, er waren toch ook goede Duitsers?" "ja jongen, die hingen we apart" is zo'n soort 'moffenmopje' dat ik wijlen mijn grootmoeder weleens heb horen maken. En natuurlijk waren die d'r wel. Het verhaal van kolonel von Stauffenberg's mislukte moordaanslag op de Führer is er een die wellicht het meest tot de verbeelding spreekt. Ruim zestig jaar na dato kunnen dit soort verhalen eindelijk worden verteld. Maar zijn dit soort verhalen nog urgent? Nu ben ik persoonlijk van mening dat men niet genoeg kan leren en weten over de Tweede Wereldoorlog, een gebeurtenis die ons, heden ten dage op allerlei vlakken beïnvloed. Maar dan moeten die verhalen wel op een manier verteld worden die recht doet aan de geschiedenis. Het zwakke van Valkyrie zit hem daar nu juist in dat de samenzwering tegen Hitler niet goed genoeg wordt gemotiveerd. De filmmakers gaan er vanuit dat we (met hindsight is dat natuurlijk makkelijk) meteen begrijpen dat iedereen Hitler een rabiate enge klootzak vindt, inclusief een aantal generaals. Zij die zich tegen hem keren zijn automatisch helden, omdat ze louter een nobel doel zouden nastreven , het vermoorden van een wrede dictator. Op het moment dat Tom Cruise (als een houten klaas in zijn rol als von Stauffenberg) instapt bij de andere samenzweerders is die samenzwering al een tijdje aan de gang en het wordt dus niet duidelijk wat de individuele motieven precies zijn. Daar laat de film mijns inziens wel een kans liggen om écht wat te vertellen over het wel en wee in het Derde Rijk. In plaats daarvan volgt er een minutieuze spionage-thrillerachtige uiteenzetting van de uiteindelijk noodlottige bomaanslag, die dus niet zo spannend is, aangezien we de uitkomst allang weten. Als politiek-militaire thriller, als analyse van een dictatuur, als spannend jongensboek... eigenlijk faalt de film op alle vlakken nèt, en dat is heel jammer. Neem een thematisch verwante film als bijvoorbeeld Sophie Scholl, die raakt de spijker wél precies op zijn kop (aanrader trouwens)

Desalniettemin wordt de film gered door de uitstekend spelende, overwegend Britse cast, de prachtige rustige regie en cameravoering en de uitmuntend geresearchede production design en heb ik, ondanks de hier voornoemde kritiek, me geen seconde verveeld.

daarom toch een 8

Frost/Nixon

2009-01-21T19:38:00.000+01:00

Zo als er vorige week alvast de zeperd van dit nieuwe jaar was (waar ik gelukkig weer 's niet bij was), zo is er met Frost/Nixon wat mij betreft al een top tien prent. Wat een plezier om naar te kijken! Heel mooi geacteerd door een ijzersterke cast die, zo heb ik mij door Eric laten inlichten, dit verhaal ook in het theater op de planken hebben gebracht, althans een gedeelte van deze cast dan. Vanaf het begin is al duidelijk waar het interview naartoe moet, we kennen immers de geschiedenis. Toch geloof je niet dat het deze gelikte talkshow/game host Frost (Michael Sheen) gaat lukken Nixon (Frank Langella) z'n malle streken te laten toegeven tot het verhaal een plotselinge wending krijgt. Hoe bizar het allemaal ook loopt, ik geloof het van begin tot het eind. Ik ga er niet meer over vertellen, hier moeten de filmclubbers die niet geweest zijn gewoon een keer met hun moppie heen of alleen op een vrije regenachtige middag.

Een 9!

Righteous Kill

2009-01-15T19:49:00.001+01:00

Goed, de favoriete tien van 2008 zijn bekend, we gaan er weer met goede moed tegenaan in 2009. Wat gaat dit jaar ons op cinematisch vlak brengen? Hopelijk krijgen we weer lekkere, mooie, spannende en ontroerende films voorgeschoteld.... De eerste dinsdagfilm van dit jaar was er in ieder geval eentje die niet in de toptien gaat voorkomen. Het jaar is slechts twee weken jong, maar het valt toch niet te hopen dat we slechtere troep krijgen voorgeschoteld dan Righteous Kill!

Twee acteurs op leeftijd die zich al schmierend en zichzelf parodiërend door een log, verwarrend en dommig, overbodig scenario worstelen, zo vat ik deze luie en slappe productie het best samen denk ik. Snel vergeten maar luidt het devies.

Een 2

Winnaar 2008: Into The Wild - Sean Penn

2009-01-15T18:06:00.001+01:00

Voor de filmopdinsdag-crew een opmerkelijke winnaar. Veelgehoorde karakterisering door de jury: 'een emotionele ervaring...' Zeg, we zijn toch geen homo's! Waarom niet No Country For Old Men op 1? En waar is Deathrace gebleven? Niet eens een top tien notering? Nee jongens, face it. Een favoriet in 2006 was Brokeback Mountain...go figure.

Het jaar begon ditmaal zonder film maar met een toast. Minstens zo belangrijk als de film op dinsdag in de Munt is een pint Guinness die daarop volgt in Mulligans. Dus op de winnaar: cheers Sean!

Twilight

2008-12-26T16:25:00.000+01:00

'tja, er draaide niet zo veel anders' is het enige argument dat valt aan te voeren voor het moeten aanzien van deze film. Voor de rest was er geen enkele reden op te voeren. We waren ten eerste te oud voor deze film, en ten tweede waren we van het verkeerde geslacht om van deze bakvissen-fantasy te kunnen genieten.

Zowel boek en onvermijdelijke verfilming daarvan cateren namelijk voor het soort pubermeisje dat gebukt gaat onder allerlei adolescente gevoelens. Het soort dat zich eenzaam en onbegrepen voelt en bij voorkeur gekleed gaat in zwarte gewaden. Beetje gothic dus.

Nou heb ik op zich niks tegen dit genre, als het maar goed gedaan is (zelden het geval overigens; denk aan Buffy, the Craft etc, de enige die iets originelers probeerde was Ginger Snaps). Maar helaas was daar hier ook geen sprake van. Het verhaal was suf, en de karakters waren uiterst voorspelbaar. Het enige lichtpuntje vond ik de sfeervolle locaties, in Washington State. De druilerige bossen en zompige landschappen voegden aan het verhaal echter niet zo veel toe.

Een 4

The Day the Earth Stood Still

2008-12-17T20:17:00.000+01:00

Ik zat me gisteren, bij het zien van deze remake van de film van Robert Wise uit 1951, af te vragen wat ik nou toch zo leuk vond aan het origineel. Die film moet je echt in zijn tijdsgewricht zien; WO II is net 6 jaar geleden afgelopen en de VS zijn volop verwikkeld in de Koude Oorlog. Amerika is als de dood voor alles wat communistisch is. Klaatu, de vredelievende buitenaardse boodschapper uit the Day the Earth Stood Still, komt de mensheid waarschuwen om haar zelf-destructieve krachten in te perken en vooral geen oorlog meer te voeren. Hij wil daartoe de VN toespreken (en slaagt daar uiteindelijk ook in) Zijn vredelievende boodschap en de kennis dat we niet alleen zijn in het heelal leiden ertoe dat de mensheid zich verenigt in pais en vree. Halleluja! De film draagt hiermee een heel naïeve, maar sympathieke en hartgemeende vredesboodschap uit. Daarmee vormt de film een welkome afwisseling in de hele rij SF films uit de 50's waarin 'Bugeyed Creatures from Mars' de mensheid bedreigen, en is de film de grootste inspiratie voor Spielberg's latere 'Close Encounters of the Third Kind'. Afgezien van het voorgaande kent de film voor zijn tijd vooruitstrevende special effects, een prachtige glimmend zilveren vliegende schotel en dito robot, en de gebeeldhouwde kop van Klaatu, gespeeld door Michael Rennie in een glitterpyjama.
Kortom, ik zat het me dus af te vragen en ik kwam tot de conclusie dat het origineel (doch lang geleden gezien) verreweg superieur was (zoals helaas ZO vaak het geval) aan deze remake. Anno 2008 zijn we de naïviteit van 50's SF allang voorbij en moet je toch wel met meer 'clout' komen dan dit flinterdunne verhaaltje waarin een jezus-achtige (op water lopende) alien ons komt vernietigen omdat wij als mensheid moeder aarde naar de gallemiezen aan het helpen zijn. De film mist urgentie, plot en (node gemist) humor waardoor het allemaal een oersaaie veel te lange voorspelbare zit wordt. Wie steekt er toch geld in dit soort derivatieve troep en waar blijft degene die weer eens ECHT iets met het genre SF durft te zeggen zoals destijds Robert Wise? Het blijft steeds zo'n gemiste kans en dat is heel frustrerend voor een echte liefhebber zoals ik. Het genre verdient veel beter en meer dan dit.

Ik kom dit keer niet verder dan een heel lullige 1.

Pride & Gloriy

2008-12-15T11:14:00.000+01:00

Tja, ik ben 'm eigenlijk alweer een beetje kwijt... erg veel indruk heeft 't dus kennelijk niet gemaakt. Ik dacht nog 'oh ja, zo ging het' maar dan was ik toch weer in de war met die andere film. Het was iets met knokken in de kroeg, bad cops en onwaarschijnlijk veel toevalligheden.

Al met al kreeg ie van mij toch nog een 6.

Body of Lies

2008-12-03T20:32:00.000+01:00

Argh! Niet weer zo'n post 9-11 thriller over de War on Terror! Zo'n film die cliché op cliché stapelt, zo'n film waarin er maar twee soorten Arabieren zijn; de zwetende, bomgordeldragende godsdienstwaanzinnige, of de vloeiend engels sprekende, aan Harvard afgestudeerde gentleman, die de Amerikaanse hoofdpersonen (en dus ons,het publiek) moet uitleggen hoe genuanceerd je moet denken over de problematiek in het Midden-Oosten.
De CIA agenten die op de bommenleggende fanatici moeten jagen hebben gewetensnood, want Amerika is nu eenmaal niet zo geliefd sinds de inval in Irak en daar is men zich terdege van bewust. Zucht.. Het doet je haast met weemoed terugverlangen naar de tijden van de Tweede Wereldoorlog of de Koude Oorlog. Het vijandsbeeld was in de bioscoop in ieder geval eenduidiger. Nazi's en Commies waren gewoon lekker slecht (zonder nuance) en konden moeiteloos om zeep worden geholpen. Of het per sé moreel verantwoorde films opleverde is een punt van discussie, maar ze waren in ieder geval leuker om naar te kijken.
De plot van Body of Lies behelst niet meer dan een suffig spionageverhaaltje waar James Bond slechts zijn neus voor zou ophalen en voor de rest wordt er heel veel rondgereden in glimmende SUV's en wordt er erg stoer gebruik gemaakt van moderne technische snufjes. Ondertussen moeten wij een beeld krijgen van de complexe problemen waar de doorsnee terroristenjager mee te maken heeft anno 2008,en hoe wijd verbreid het netwerk van Jihadisten wel niet is. Huuu!!! ENG hoor!!
Ridley Scott is een vakman en kan een mooi shot maken. Het ziet er dan ook allemaal fraai en slick uit. Maar het kan de veel te lange en de zich door mul woestijnzand voortslepende, oersaaie film niet redden.

Een 4

Blindness

2008-11-26T19:23:00.000+01:00

Wat gebeurt er als de mensheid ineens wordt getroffen door een mysterieuze epidemie die blind maakt? Het nivelleert rangen, standen, ras, geloof en afkomst. Iedereen is ineens een wankelend slachtoffer en het flinterdunne laagje beschaving dat ons mensen siert slijt er heel snel van af. De mens verwordt tot een opportunistisch beest. Dit thema is natuurlijk niet nieuw maar het is een thema dat tot de verbeelding blijft spreken. Niet in de laatste plaats omdat het altijd erg 'close to home' aankomt ; het roept onherroepelijk de vraag op 'wat zou ik doen in zo'n situatie?' of beter nog in het geval van dit verhaal: "wat zou ik doen indien ik de enige was die kon zien in een stad vol blinden?"
De hoofdpersoon van Blindness (sterke rol van Julianne Moore) stelt zichzelf die vraag niet, haar rol is onbetwist die van verzorger van de behoeftigen. Zo zeer voelt ze zich betrokken bij het lot van haar (blindgeworden) echtgenoot dat ze zich zelfs laat opsluiten bij de zeer besmettelijke patiënten, schijnbaar zonder enige angst dat ook zij zelf besmet zal worden. Haar worsteling met haar nieuw gevonden macht over haar blinde medemens en haar automatische rol als leider van hen die haar tot morele keuzes dwingt, vormt het hart van de film. Deze worsteling wordt op de spits gedreven in het gevecht om macht met de 'King of ward 3" en zijn kornuiten. Blinden die zich ontpoppen tot machtswellustelingen die zich met geweld en verkrachting de macht willen toeeigenen.
Uiteindelijk overleeft het goede en het hoopvolle. "we are lucky to have a leader with VISION" merkt één van de blinden eufemistisch op nadat ze zijn ontsnapt uit hun gevangenis.

Ik heb vrij recentelijk het boek Stad der Blinden van José Saramago nog gelezen, en het is altijd lastig om dan een film te zien die vrij letterlijk het pad van het boek volgt. Mijn conclusie is dat ik het een uitstekende verfilming vond die de juiste keuzes op het juiste moment maakte. Mooi rustig verteld en goed van sfeer en opbouw, en gelukkig wars van sensatiezucht in de wat meer viscerale scènes.

Mooie,sfeervolle film en onbegrijpelijk dat 'ie zo'n slechte roulatie heeft gekregen.

Een 8

Burn After Reading

2008-11-19T12:04:00.000+01:00

Typisch soort plotloze, zwarte 'comedy of errors' waar de Coen Bros patent op lijken te hebben. Een film die eigenlijk helemaal nergens over gaat. Een grote 'clusterfuck' zoals J.K. Simmons opmerkt in de briljante eindscène (misschien wel de beste scène uit de hele film, in ieder geval DE beste slotscène in ANY film die ik de laatste tijd heb gezien)
Waar de film een beetje misgaat is in de te kluchtig spelende cast. Met name het geschmier van Malkovich, McDormand en Pitt gaat heel erg irriteren na verloop van tijd. Was het niet een veel betere film geweest als het allemaal wat onderkoelder gebracht zou zijn? De evidente humor zou wellicht veel beter zijn aangekomen dan nu het geval was. Af en toe leek het wel een toneelstuk van John Lanting.

Laten we wel wezen, een film van de Coens is altijd een belevenis. Er zijn in mijn optiek geen 'slechte' Coens, alleen maar 'minder goede' Coens. Na de brute kracht van de verpletterende voorganger 'No Country For Old Men' (ik heb nog steeds geen woorden voor de mate van bewondering die ik heb voor die film... niet in de laatste plaats ook omdat ik me nu door het taaie oeuvre van Cormac McCarthy aan het ploegen ben..een huiveringwekkende reis! Maar goed, ik dwaal af) lijkt Burn After Reading een Coens' "light". Dat ze maar weer snel met een nieuwe, serieuzere film gaan komen.

Een 7

Quantum Of Solace

2008-11-12T21:27:00.000+01:00

We waren het er eigenlijk unaniem over eens dat Daniel Craig een goeie nieuwe 'zakelijke' Bond neerzet.
Alhoewel niet geheel traditiegetrouw qua humor van Moore of Connery wel een hele stoere Bond.
Volop mooie actie met het betere gooi en smijtwerk, je krijgt geen seconde om bij te komen tot het eind.
Het enige minpuntje vond ik (alweer) die schokkerige close ups in sommige actie scènes zoals de boot achtervolging maar ook dat is denk ik iets wat bij deze tijd hoort en waar ik als 40 plusser te langzaam voor geworden ben. Of komt dat nou omdat we altijd zo met onze neuzen op het doek zitten?

Nou ja, al met al toch een verdiende 8.

Eagle Eye

2008-11-05T10:53:00.000+01:00

Tijdens het zien van deze film spookte er de hele tijd een zinnetje door mijn hoofd van Neil, de hippie uit de comedyserie The Young Ones: "TECHNOFEAR!!! The Machines are against us, man!!" Eagle Eye is namelijk niets anders dan zo'n ouderwetse tech-scare thriller, in dezelfde traditie als bv. 'Wargames' ,'the Net' of 'Enemy of the State' (en alle films van Michael Crichton). Supercomputers regeren ons leven en houden ons in de gaten! Via onze mobieltjes, computers, creditcards registreren ze alles!
Alleen bejaarden maak je daar echt bang mee anno 2008, mij in elk geval niet.

Viel er dan niks te beleven in deze film? jawel, Shia LeBoeuf doet erg zijn best. Zijn timing en delivery zijn van dien aard, dat het nooit vervelend wordt om hem aan het werk te zien. Maar ook hij moet uiteindelijk capituleren aan het potsierlijke script, een script dat als je er even wat beter over nadenkt, in elkaar zakt als een slechte soufflé. Als je per sé een omnipotente supercomputer (die werkelijk ALLES kan, maar er vooral genoegen in lijkt te scheppen ALLES zo OMSLACHTIG en INGEWIKKELD mogelijk te doen) in je film wil hebben dan moet je daar mijns inziens ietsje beter over nadenken, wil je het echt spannend maken.

Een 5

Death Race

2008-10-29T09:32:00.000+01:00

Het moet gezegd; ik had hele lage verwachtingen van deze flm. Na het zien van de zoveelste derivatieve pruts-remake had ik mezelf mentaal voorbereid op 90 minuten ergernis. Maar wat schetste mijn verbazing: Death Race was geweldig! Aan verhaal of plot werd (gelukkig) niet veel tijd besteed. Een korte uitleg van wat de bedoeling was (bajesklanten die moeten racen tot de dood in zwaarbewapende auto's) en een korte intro van de held (economisch acterende en zwaar afgetrainde Jason Statham) gevolgd door wat bijeengeraapte gevangenisfilmclichés, en weg waren we! Vroemmm! En beng, pats, knal! Voordat je 'supercharger' kon zeggen was het alweer voorbij en zaten we lekker aan de Guinness.

Waren alle dinsdagfilms maar zo....

Een 8

Tropic Thunder

2008-10-03T11:55:00.000+02:00

De eerste minuten van deze, naar mijn mening, zeer geslaagde Hollywood-spoof, zijn briljant. In een aantal nep-trailers zien we de hoofdrolspelers al langskomen in rollen die ze in eerdere films hebben vertolkt. Deze trailers zetten meteen de toon voor wat komen gaat: een parodie op De Grote Hollywood Studio Productie alsmede de race voor de Oscars en alles en iedereen wat daarbij hoort. Het verhaaltje is flinterdun, maar ware het dikker geweest dan had het het spervuur van zeer tot minder geslaagde grappen maar in de weg gezeten. Jack Black en Robert Downey jr. stalen wat mij betreft de show, maar de echte klasse van deze naar screwball neigende komedie zat hem toch echt in het messcherpe oog voor detail. Verborgen onder het gebulder van de onderbroekenlol zaten er veel kleine vileine grapjes, zoals bijvoorbeeld het feit dat de beroemde vietnamveteraan eigenlijk een oplichter bleek te zijn ("you're the Milli Vanilli of patriots!") Ik heb met volle teugen genoten.

Een 8

3:10 to Yuma

2008-09-24T14:47:00.000+02:00

"The Western is the only true American artform" heb ik Clint Eastwood eens in een interview horen zeggen (hetzelfde zei hij ook een keer over jazz, maar wellicht geldt het voor beiden) en hij heeft misschien wel gelijk. Al bijna een eeuw blijft de Western tot de verbeelding spreken en het genre is in al zijn aspecten volledig uniek. Wat maakt de Western een Western? Issues als goed en kwaad en moraal worden opgevoerd op het scherpst van de snede, alles geprojecteerd tegen een achtergrond van weidse landschappen en overweldigend natuurschoon. Het roept een nostalgie en een verlangen op naar een tijd waarin het leven simpeler was en de keuzes in het leven makkelijker.

De Western is als genre tot alle mogelijke hoeken en gaten uitgemolken. Het hele genre is zo'n cliché geworden dat alle ingrediënten zich bij iedere aardbewoner inmiddels diep in het onderbewuste hebben genesteld.
En toch, en toch is het leuk als er weer eens een regisseur zo moedig blijkt om weer eens zo'n bak clichés ter hand te nemen en er zijn eigen draai aan te geven, weliswaar in een remake, maar toch...

En wat een lekker vette Western is 3:10 to Yuma geworden. Wat wil je ook, met Christian Bale en Russel Crowe tegenover elkaar in beide hoofdrollen? Eigenlijk spelen ze beide één andere kant van hetzelfde personage, en daarin schuilt ook de kracht van deze film. De boef herkent iets van zichzelf in de goeierd, en vice versa. Zodoende bereiken ze beiden een soort verlossing aan het einde (erg christelijk van thematiek, maar ook dat hoort nu eenmaal onlosmakelijk bij het genre)
Er waren hier en daar wat scriptzwaktes en de supporting cast vond ik hier en daar wat kleurloos, maar daar stonden dan weer uitmuntend gemonteerde vuurgevechten tegenover. Overigens was het wel een echte kerelsfilm, want de vrouwenrollen waren zo goed als non-existent.
Al met al helemaal geen slechte film en de lekkerste western die ik zag sinds 'Open Range'
Een 8

Wanted

2008-09-17T12:55:00.000+02:00

Aardig en flamboyant Hollywooddebuut van de Kazakh Timur Bekmanbetov. Ik zag heel veel de dezelfde shots en stunts langskomen als in zijn eersteling Nochnoi Dozor (Nightwatch) Ook het verhaal toonde grote overeenkomsten: een antieke 'brotherhood' die in het geniep de mensheid beschermt tegen de machten der duisternis.In Wanted was het doel van de 'Fraternity' wellicht moreel wat onduidelijker.Het waren in dit geval agenten van het Noodlot. Een weefgetouw zorgde voor de namen van de slachtoffers. Waar je vooral je vraagtekens bij kon zetten was de premisse dat de hoofdpersoon ongestraft messteken, muilperen en kogels kon incasseren en alleen maar in een badje gesmolten was hoefde te gaan zitten om van zijn wonden te genezen. Typisch een gegeven voor de videogamegeneratie. Game Over en plop, een nieuw leventje... Ook is het moreel dubieus te noemen om een bestaan als huurmoordenaar af te schilderen als wenselijk boven dat van een kantoorklerk. Het enige moment dat de hoofdpersoon als 'fledgeling assassin' gewetensnood krijgt over zijn 'destiny' krijgt hij een slap verhaaltje te horen over hoe belangrijk hun werk wel niet is om 'duizenden onschuldigen' te redden. Nou ja, qua verhaal was het allemaal wat dunnetjes. Wel zeer te genieten waren de over the top stunts (vooral die met de auto's) en het spel van James McAvoy, vooral in het eerste stuk van de film. Later werd het allemaal wat slepender en serieuzer.
Wat ik verder nog erg verfrissend vond, was de wat gruizige art-direction. Alles was een beetje viezig. Hoogstwaarschijnlijk had dat te maken met de Kazachstaanse achtergrond van de regisseur.

Geen hemelbestormende rolprent, wel een blijk van kunde en vakmanschap van een regisseur waarvan we in de toekomst vast nog vaker gaan horen. Geef hem de volgende keer een beter script.

Een 7