Shite 'em Up!

Niemand had zin om even een recensie te geven? Doe ik het wel even... Ik kan er kort over zijn: we hebben de definitieve zeperd van 2007 te pakken! Deze film is werkelijk op alle fronten mislukt. Nu levert dat doorgaans weleens hilarische momenten op, maar zelfs die ontbraken totaal. Doorbijten en dromen van die pint Guiness die klaarstond luidde het devies...

Een 0

The Kingdom

Tsja, niet een fantastisch produkt. Ik denk dat t doel was om een degelijke actiefilm met een sterke politieke ondertoon te maken, een mix van Tom Clancy en Syriana...maar helaas is dit op alle vlakken niet gelukt. Het script was erg matig, vooral als je achteraf nog eens gaat analyseren wat de hoofdpersonages nou eigenlijk allemaal hebben bereikt in hun onderzoek naar de daders achter een brute aanslag op een amerikaanse compound in Saudi-Arabie: eigenlijk helemaal niets.

Daarnaast blijf ik het toch erg opmerkelijk vinden dat Amerikanen toch de tendens hebben zich gewoon 'beter' te voelen dan anderen; het is koddig dat de lokale authoriteiten hun best doen, maar als er echt spijkers met koppen geslagen moeten worden zijn er toch echt Amerikanen nodig.

De shoot-out (met een pluim voor het geluid!) op het einde krijgt van mij een extra punt, dus met de hak over de sloot een 6-.

28 Double Bill

Ter ere van de verjaardagen van twee Film op Dinsdag leden een dvd double feature: 28 Days Later en het vervolg 28 Weeks Later.
Wow, ik was eigenlijk een beetje vergeten hoe goed 28 Days was, alles klopt aan die film: script, camera-werk, montage en vooral de muziek...wat een genot.
Dan 28 Weeks Later, naar mijn idee een zeer volwaardig opvolger van 28 Days. Zeer sterk en stijlvol gefilmd (o.a. prachtige shots van het verlaten Londen) en, na een snoeiharde opening, blijft hij lekker op tempo. Daarnaast erg goed spel, vooral van Robert Carlyle. Een absolute aanrader!

Gelukkig zijn er nog mensen die dit genre nog serieus nemen en dit soort films maken.

Zowel 28 Days Later als 28 Weeks later krijgen van mij een dik verdiende 10!

Knocked Up

In lange tijd niet zo een symphatieke komedie gezien als deze. Het verhaal deed er voor mij niet toe. Het was voornamelijk de toon van de film. Zoals bij Taratino in zijn films de dialogen, over pop-cultuur, cool en daardoor komisch worden zijn deze bij Apatow zo komisch, dat ze vanzelf cool worden. En ook bij Apatow briljant gevonden scheldkanonnades en beledigingen.

Het is duidelijk dat de maker iets heeft met het eeuwige kind in bijna elke man en de behoefte aan male-bonding (iets wat de dinsdagavondclub niet geheel vreemd is). Jammer dus dat dit gedrag aan het eind van de film plaats moet maken voor de ozo verantwoordelijke babyboek-lezende vader. Voor het geval je nog iets van je leven wilt maken... Oh, en hij duurde wel erg lang.

Een 8