"Fuck the world." - John Rambo, 2008

Ja gasten, hij is terug. En er werd gejuicht in de bioscoop!

Vanaf het begin was duidelijk dat we met een heel grote film te maken hadden. Een film die het niet alleen aandurft de misstanden in Birma aan de kaak te stellen, maar zelfs grote thema's als het bestaan en de rol van God niet uit de weg gaat!

De cynische John Rambo helpt deze keer een groep ongewapende christenen om bijbels naar Birma te brengen. Dat gaat natuurlijk mis: de arme pacifisten worden aangevallen en gevangen genomen door een legertje Birmese soldaten. Echte slechterikken, die vrouwen verkrachten die even daarvoor nog heel erg hun best deden de mannen te vermaken met een dansje. Hun leider houdt zelfs van jongetjes! Gelukkig worden ze gestraft. Door de toorn van God? Nee, natuurlijk niet: door John Rambo en een groepje taaie huurlingen.

Dit gebeurt allemaal overigens zonder een greintje ironie: de film blijkt bedoeld als een vervolg op Apocalypse Now. Toe maar.

We waren weer even helemaal terug in de jaren tachtig, toen één man nog oorlogen kon beslissen. Alleen Stallone krijgt het voor elkaar om de situatie in Birma terug te brengen tot de rauwe essentie: het letterlijk tot pulp schieten van honderden spleetogen, pardon, slechterikken.

Schitterend.
Een 3.

No Country For Old Men

Ik ben al sinds Blood Simple een liefhebber van de eigenzinnige films van de Coen bros. Toegegeven, ze zijn niet allen even sterk, en de laatste twee waren zelfs erg zwak (Intolerable Cruelty, the Ladykillers) maar met deze eerste boekverfilming in hun oeuvre, revancheren de gebroeders zich op majestueuze wijze en maken hiermee misschien wel hun beste film tot nu toe.
Er viel weer volop te genieten van karakteristieke Coen trademarks: rare typetjes, bevreemdende dialogen in "southern drawl", mooie landschapsshots en weer eens een tas met dollarbiljetten (en heel a-typisch: helemaal GEEN muziek).
Alleen: ditmaal leek het of deze eigenaardigheden wonnen aan kracht omdat ze waren ingebed in een erg sterk verhaal over... ja... waarover eigenlijk? Op het eerste gezicht was het een crime-noir verhaal over een mislukte drugsdeal, maar eigenlijk bleek dat maar een kapstok voor een regelrechte 'morality-play', een parabel over geweld,leven en dood en de onafwendbaarheid en de ogenschijnlijke willekeur van het noodlot. Met een prachtig oog voor detail en met inktzwarte, droogkomische humor werd dit verhaal op een beheerst tempo aan ons ontvouwt. Deze film liet me ademloos achter. Zo goed zie je ze misschien één keer per decennium.

Een 10.

PS: Javier Bardem is geweldig als de psychopaat Anton Shigur. Hoe kan je als acteur een personage neerzetten dat tegelijkertijd ijzingwekkend, ontroerend (de sokjes) en dolkomisch is? Een oscar meer dan waardig!!!

Ju(no mean feat...)

.....om een film te maken die zo ontwapenend, lief en wars van enig cynisme is. Een op zich nogal oubollig coming of age drama wordt hier op zo'n overweldigend frisse manier verteld dat je al na de eerste minuten elke reserve laat varen. En wat heeft die Diablo Cody (verantwoordelijk voor het scenario) een scherp oor voor taal! De witty dialogen vliegen je om de oren, uitmuntend gebracht door een prima cast. Ellen Page is verbluffend goed in de titelrol, maar ook de bijrollen waren subliem.
Een film die je warm in je hart sluit.

Een 9.

In the Valley of Elah

In The Valley Of Elah is een film over de nasleep van oorlog. Een thriller, maar nog meer drama. Over het verval of nee, het verdwijnen van menselijkheid bij soldaten. Of wacht, het verval van Amerika, ja daar gaat het over. Oh, en ook nog eens en whodunnit.

Goed, het is een film met veel lagen. Een erg goede film met veel lagen. Tommy Lee Jones speelt briljant. Wat moet het heerlijk zijn voor tekstschrijver als hij weet dat Tommy Lee Jones de lead is. Geen woord meer nodig (kunnen gewoon blijven staken) alleen wat vage aanwijzingen. Verder vertelde ook de prachtige fotografie het verhaal. De aftakeling van een ooit zo welvarende natie geruduceerd tot een land dat moeite heeft de dag door te komen. Een film dat zo weinig woorden nodig heeft en zo veel verteld verdient van mij een 9.