Blindness

Wat gebeurt er als de mensheid ineens wordt getroffen door een mysterieuze epidemie die blind maakt? Het nivelleert rangen, standen, ras, geloof en afkomst. Iedereen is ineens een wankelend slachtoffer en het flinterdunne laagje beschaving dat ons mensen siert slijt er heel snel van af. De mens verwordt tot een opportunistisch beest. Dit thema is natuurlijk niet nieuw maar het is een thema dat tot de verbeelding blijft spreken. Niet in de laatste plaats omdat het altijd erg 'close to home' aankomt ; het roept onherroepelijk de vraag op 'wat zou ik doen in zo'n situatie?' of beter nog in het geval van dit verhaal: "wat zou ik doen indien ik de enige was die kon zien in een stad vol blinden?"
De hoofdpersoon van Blindness (sterke rol van Julianne Moore) stelt zichzelf die vraag niet, haar rol is onbetwist die van verzorger van de behoeftigen. Zo zeer voelt ze zich betrokken bij het lot van haar (blindgeworden) echtgenoot dat ze zich zelfs laat opsluiten bij de zeer besmettelijke patiënten, schijnbaar zonder enige angst dat ook zij zelf besmet zal worden. Haar worsteling met haar nieuw gevonden macht over haar blinde medemens en haar automatische rol als leider van hen die haar tot morele keuzes dwingt, vormt het hart van de film. Deze worsteling wordt op de spits gedreven in het gevecht om macht met de 'King of ward 3" en zijn kornuiten. Blinden die zich ontpoppen tot machtswellustelingen die zich met geweld en verkrachting de macht willen toeeigenen.
Uiteindelijk overleeft het goede en het hoopvolle. "we are lucky to have a leader with VISION" merkt één van de blinden eufemistisch op nadat ze zijn ontsnapt uit hun gevangenis.

Ik heb vrij recentelijk het boek Stad der Blinden van José Saramago nog gelezen, en het is altijd lastig om dan een film te zien die vrij letterlijk het pad van het boek volgt. Mijn conclusie is dat ik het een uitstekende verfilming vond die de juiste keuzes op het juiste moment maakte. Mooi rustig verteld en goed van sfeer en opbouw, en gelukkig wars van sensatiezucht in de wat meer viscerale scènes.

Mooie,sfeervolle film en onbegrijpelijk dat 'ie zo'n slechte roulatie heeft gekregen.

Een 8

Burn After Reading

Typisch soort plotloze, zwarte 'comedy of errors' waar de Coen Bros patent op lijken te hebben. Een film die eigenlijk helemaal nergens over gaat. Een grote 'clusterfuck' zoals J.K. Simmons opmerkt in de briljante eindscène (misschien wel de beste scène uit de hele film, in ieder geval DE beste slotscène in ANY film die ik de laatste tijd heb gezien)
Waar de film een beetje misgaat is in de te kluchtig spelende cast. Met name het geschmier van Malkovich, McDormand en Pitt gaat heel erg irriteren na verloop van tijd. Was het niet een veel betere film geweest als het allemaal wat onderkoelder gebracht zou zijn? De evidente humor zou wellicht veel beter zijn aangekomen dan nu het geval was. Af en toe leek het wel een toneelstuk van John Lanting.

Laten we wel wezen, een film van de Coens is altijd een belevenis. Er zijn in mijn optiek geen 'slechte' Coens, alleen maar 'minder goede' Coens. Na de brute kracht van de verpletterende voorganger 'No Country For Old Men' (ik heb nog steeds geen woorden voor de mate van bewondering die ik heb voor die film... niet in de laatste plaats ook omdat ik me nu door het taaie oeuvre van Cormac McCarthy aan het ploegen ben..een huiveringwekkende reis! Maar goed, ik dwaal af) lijkt Burn After Reading een Coens' "light". Dat ze maar weer snel met een nieuwe, serieuzere film gaan komen.

Een 7

Quantum Of Solace

We waren het er eigenlijk unaniem over eens dat Daniel Craig een goeie nieuwe 'zakelijke' Bond neerzet.
Alhoewel niet geheel traditiegetrouw qua humor van Moore of Connery wel een hele stoere Bond.
Volop mooie actie met het betere gooi en smijtwerk, je krijgt geen seconde om bij te komen tot het eind.
Het enige minpuntje vond ik (alweer) die schokkerige close ups in sommige actie scènes zoals de boot achtervolging maar ook dat is denk ik iets wat bij deze tijd hoort en waar ik als 40 plusser te langzaam voor geworden ben. Of komt dat nou omdat we altijd zo met onze neuzen op het doek zitten?

Nou ja, al met al toch een verdiende 8.

Eagle Eye

Tijdens het zien van deze film spookte er de hele tijd een zinnetje door mijn hoofd van Neil, de hippie uit de comedyserie The Young Ones: "TECHNOFEAR!!! The Machines are against us, man!!" Eagle Eye is namelijk niets anders dan zo'n ouderwetse tech-scare thriller, in dezelfde traditie als bv. 'Wargames' ,'the Net' of 'Enemy of the State' (en alle films van Michael Crichton). Supercomputers regeren ons leven en houden ons in de gaten! Via onze mobieltjes, computers, creditcards registreren ze alles!
Alleen bejaarden maak je daar echt bang mee anno 2008, mij in elk geval niet.

Viel er dan niks te beleven in deze film? jawel, Shia LeBoeuf doet erg zijn best. Zijn timing en delivery zijn van dien aard, dat het nooit vervelend wordt om hem aan het werk te zien. Maar ook hij moet uiteindelijk capituleren aan het potsierlijke script, een script dat als je er even wat beter over nadenkt, in elkaar zakt als een slechte soufflé. Als je per sé een omnipotente supercomputer (die werkelijk ALLES kan, maar er vooral genoegen in lijkt te scheppen ALLES zo OMSLACHTIG en INGEWIKKELD mogelijk te doen) in je film wil hebben dan moet je daar mijns inziens ietsje beter over nadenken, wil je het echt spannend maken.

Een 5