Scripts gebaseerd op computerspelletjes leveren zelden leuke films op, een enkele uitzondering daargelaten. Is het misschien omdat het oorspronkelijke spelletje gebaseerd is op allerlei Hollywood clichés? Als het spelletje dan vervolgens weer dient als basis voor een film ontstaat er een soort rare "kruip door-sluip door" van genreconventies waardoor de film zo plat slaat als een dooie pint Guinness...
Zo is het ook met Hitman. Het betreffende spelletje heb ik nooit gespeeld, maar ik kan me voorstellen dat het erg leuk is om alles en iedereen zelf neer te knallen en te hakken. Om er anderhalf uur naar te moeten kijken is echter een straf. Voeg daarbij een nogal onvolgbaar plot en een irritante prostituee sidekick, en de ramp is compleet.
Een 3 (één puntje extra voor de kleine bijrolletjes; de ober en de kolonel met het te grote pak)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten