Ik hou van horror, en ook van expliciete horror, waarin de ledematen en bloedspetters in het rond vliegen. Voor mij is de scheidslijn tussen feit en fictie echter heel erg duidelijk. Van écht geweld gruw ik, word ik fysiek letterlijk onpasselijk van. Voor mij werkt geweld in films louterend. Door de fictieve uitspatting kan ik mijn eigen frustraties, demonen en angsten te lijf, blijf ik een compleet mens, kortom ik heb het af en toe nodig, als een shot van een of andere drug. Lekker.
Funny Games is verre van lekker. Ik wist van tevoren waar de film over ging maar wilde zelf aanschouwen of het "nu allemaal zo vreselijk erg" was zoals mij was voorgespiegeld. Immers, de vorige versie draaide alleen voor een select arthouse publiek, een publiek wat makkelijk te shockeren is met expliciet filmgeweld. Ik, als doorgewinterde horror-buff kan wel tegen een stootje.
Funny Games is naar en meedogenloos. De film laat op kurkdroge, vrij nihilistische wijze zien hoe kwetsbaar mensen zijn als ze uit hun veilige wereldje gehaald worden. Knap genoeg zonder een opgeheven vinger is het een zeer moreel betoog over onze zucht naar sensatie en geweld. Hij laat goed zien hoe ingrijpend en vernederend het voor de slachtoffers is, kortom, hij ontkracht de mythe van filmgeweld compleet en doorbreekt de 4e magische dimensie van film door zich af en toe rechtstreeks tot de kijker te richten. Het is ook op die momenten dat je in de gaten krijgt dat de 'Funny Games' voornamelijk worden gespeeld met ons, het publiek. Wij hebben immers betaald om dit te zien, en lopen niet weg. We hopen op een happy end, dat de boeven (meesterlijk gespeeld trouwens) hun verdiende loon krijgen, maar niets van dat al. Er rest niets dan leegte.
Ik vond het een erg goede film, van een zeer betrokken en moreel regisseur en hoewel de boodschap aan mij wat voorbij gaat (ik vind het een wagenwijd openstaande deur) toch een 8.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten