The Dark Knight

"Why so serious?" vraagt the Joker zich een aantal keren af in deze film. Wat mij betreft een terechte vraag, die ook mij geregeld door het hoofd spookte, want deze nieuwe installment in de Batman franchise is niets minder dan dat; erg 'SERIOUS'. Zo erg zelfs dat de film af en toe bijna bezwijkt onder haar eigen zelfimportantie en pretentie. De stijl van vertellen leunt erg op de manier waarop Frank Miller de Batman een nieuwe gedaante gaf met "the Dark Knight" strips uit 1986. Een far cry van de koddige, campy caped crusader die we kennen van de eerdere strips en de tv serie. Deze Batman (net zoals in de vorige:'Batman Begins') is grimmiger dan ooit, getormenteerd en duister.
De film is wat aan de lange kant, maar er valt veel te genieten. Prachtige actiescènes en zenuwslopende achtervolgingen met de Batmoblie (wat een lelijk ding blijf ik dat toch vinden!) Maar de absolute ster is niet Batman (die vreemd genoeg aan een keelontsteking leek te lijden) maar zijn aartsvijand the Joker, gespeeld door (wijlen) Heath Ledger. The Joker krijgt met deze meesterlijke vertolking zijn definitieve vorm. Maniakaal, knettergek, onberekenbaar en gewetenloos is hij. De rillingen liepen me over de rug! Ledger is dood, ik ben dus erg benieuwd welke acteur deze rol gaat overnemen. Er bestaat natuurlijk geen twijfel dat men nog wel even doorgaat met deze nieuwe, zeer succesvol gebleken Batmanformule. Welk kleurrijk tuig kunnen we nog verwachten in de toekomst? The Penguin? The Riddler? Catwoman? En Komt Robin ook terug? Werd er misschien naar gehint dat het zoontje van comissaris Gordon die rol gaat vervullen? Wij wachten het af....

Een 8

The Strangers - huilen met de pet op om home video's

Bryan Bertino, debuterend schrijver en regisseur van 'The Strangers', heeft een soort remake gemaakt van 'Ils', een prachtige en doodenge Franse film waarin een stel in hun eigen huis geterroriseerd wordt door een groepje onbekenden.

De eerste akte is veelbelovend. De moeizame relatie tussen de geliefden wordt mooi neergezet, de sfeer is onheilspellend en er zijn een paar aardige schrikeffecten. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat er niet echt een idee achter de film zit. Het is de maker slechts te doen om het effect van het moment, en hij stelt zijn onmiskenbare talent volledig in dienst van het pijnigen van zijn personages en zijn publiek. Soms kun je in een film de ziel van de maker zien. Of, in het geval van Bertino, het gebrek eraan.

Ook worden de slachtoffers met de minuut dommer en passiever, waardoor het er uiteindelijk niet echt meer toe doet dat ze allebei een mes in hun buik krijgen. O, was dat een spoiler? Jammer dan. Deze film moet toch vermeden worden. Het einde, waarin nog even een stel mormoonse jongetjes wordt opgevoerd, is ronduit een belediging voor het publiek.

Even geleden stond op deze plek een mooie bespreking van Michael Haneke's 'Funny Games', ook al met een vergelijkbaar verhaal. Die film had wèl een filosofie, en kan gezien worden als een schitterende kritiek op nihilistische, sadistische troep als 'The Strangers'.

Een 1.

The Incredible Hulk

Ik zal het kort houden: Het enige leuke aan deze film was het zinnetje: "HULK....SMASH!" Uitgesproken aan het bittere einde van dit wangedrocht van een rolprent. Driewerf Bah!

Een 3

(Forgotten) Sarah Marshall

Sommige films vergeet je gewoon wat sneller. Dan waren de karakters misschien niet zo interessant, of zat er niet echt een heel sterk idee achter. En dan kan je onderweg best gelachen hebben, al was het maar om een blote piemel. Helemaal niks mis mee. 

Maar toch: deze film was van de makers van "The 40 Year Old Virgin" en "Knocked Up". Die waren toch heel leuk?  Dan verwachten we toch meer?

Nee hoor, want "van de makers van ..." is  standaard filmtaal voor "iemand uit de crew mag meeliften op het succes van...", of  "de producenten willen nog wat geld verdienen aan...". Dat kennen we nog wel van belabberde komedies "van de makers van There's Something About Mary" of "the team that brought you When Harry Met Sally". En dat terwijl dit fenomeen al 20 jaar geleden belachelijk werd gemaakt bij de aankondiging van The Naked Gun. Die was namelijk "from the brother of the director of Ghost". Maar dat was dan wel waar...

een 7.

In f*cking Bruges!

Hè hè... Eindelijk eens een leuke rol van Colin Farrell! Deze film bewijst dat de acteur stelselmatig wordt gemiscast voor verkeerde rollen. In deze film is 'ie meesterlijk op dreef en zeer op z'n plaats als een, door schuld getormenteerde, 'fledgeling' huurmoordenaar, die door zijn baas naar Brugge is gestuurd, omdat 'ie per ongeluk een jochie heeft neergeknald tijdens zijn eerste klusje. Brendan Gleeson speelt zijn oudere compagnon. Meteen duidelijk is hoe de oudere, door de wol geverfde hitman zich opwerpt als mentor en beschermeling voor de jongere Farrell. De chemie tussen de twee acteurs werkt wonderwel en de droogkomische dialogen in onvervalst 'Dublinese' zijn bij vlagen hilarisch.

Als de werkelijke reden voor het bezoek aan Brugge zich aandient neemt de film een wat grimmiger wending, althans dat is de bedoeling. Mijns inziens boet de film in het laatste stuk wat aan kracht in. Niet zozeer door het centrale gangsterverhaal (Ralph Fiennes als capo Harry Waters is geweldig op dreef) maar door de in mijn ogen nogal knullige mise en scène en de diverse sullige bijrolletjes (o.m. van Thekla Reuten) wat een aantal bijna Dick Maas-achtige, onbeholpen stukjes tot gevolg heeft. In schril contrast staan deze tot de acteerprestaties van de drie hoofdpersonages, en de gedachte dringt zich op dat als dit drie mindere acteurs waren geweest er niet zo heel veel was overgebleven van deze film.

Een 7