The Strangers - huilen met de pet op om home video's

Bryan Bertino, debuterend schrijver en regisseur van 'The Strangers', heeft een soort remake gemaakt van 'Ils', een prachtige en doodenge Franse film waarin een stel in hun eigen huis geterroriseerd wordt door een groepje onbekenden.

De eerste akte is veelbelovend. De moeizame relatie tussen de geliefden wordt mooi neergezet, de sfeer is onheilspellend en er zijn een paar aardige schrikeffecten. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat er niet echt een idee achter de film zit. Het is de maker slechts te doen om het effect van het moment, en hij stelt zijn onmiskenbare talent volledig in dienst van het pijnigen van zijn personages en zijn publiek. Soms kun je in een film de ziel van de maker zien. Of, in het geval van Bertino, het gebrek eraan.

Ook worden de slachtoffers met de minuut dommer en passiever, waardoor het er uiteindelijk niet echt meer toe doet dat ze allebei een mes in hun buik krijgen. O, was dat een spoiler? Jammer dan. Deze film moet toch vermeden worden. Het einde, waarin nog even een stel mormoonse jongetjes wordt opgevoerd, is ronduit een belediging voor het publiek.

Even geleden stond op deze plek een mooie bespreking van Michael Haneke's 'Funny Games', ook al met een vergelijkbaar verhaal. Die film had wèl een filosofie, en kan gezien worden als een schitterende kritiek op nihilistische, sadistische troep als 'The Strangers'.

Een 1.