Altijd leuk en tot de verbeelding sprekend (bij mij althans) het post-apocalyptische scenario. Een niet nader te verklaren ramp vernietigt 99% van de mensheid. De beschaving blijkt een dun randje, de mens vervalt snel tot barbarij. Een goed gegeven voor een spannende film zou je zeggen, en het eerste half uur van Carriers valt dan ook niet tegen. We maken kennis met twee broers ( en nog twee meisjes, maar het draait om de broers) die in een auto op de vlucht zijn voor de 'carriers'; dragers van een vreselijk virus dat z'n slachtoffers binnen no time verandert in pussende lijken (sounds familiar?) De broers zijn duidelijk elkaars tegenpolen; de één is een nietsontziende opportunist, de ander probeert zich uit alle macht vast te klampen aan zijn moraal. De relatie tussen deze broers vormt het hart van de film, en daarmee ook gelijk het zwakke punt. De acteurs doen hun best, met name Chris Pine is overtuigend als de oudere 'survivor' broer, maar de relatie tussen de twee staat aan het begin van de film al op scherp. Wazige als super 8 filmpjes getoonde flashbacks toont het paar in betere tijden, maar dat is echt te weinig om sympathie te krijgen met deze personages.
Zoals gezegd begint de film sterk, en er is een dreigende opbouw. De belofte wordt echter niet geheel ingelost en liet me met het gevoel achter dat het allemaal wat strakker en tergender had gemogen. De kracht van dit soort films zit hem er meestal in dat je écht meeleeft met je personages, en dat zat er mijns inziens gewoon niet in, in Carriers.
Een andere overweging mijnerzijds: een flink aantal zombies had in deze film niet misstaan. De film was er niet origineler mee geworden, maar wel een stuk beter denk ik. Het cijfer zou dan een stuk hoger geweest zijn dan nu deze magere
7.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten