Een film die geborgenheid als thema kiest loopt het risico zoet en clichématig te worden. De hoofdpersoon heeft niet door wat hij mist en de meest onwaarschijnlijke persoon in zijn omgeving wijst hem daarop. Je kent het wel.
In deze film is het niet veel anders. Behalve dat zoetigheden voor het groot deel worden gemeden en clichés als fris worden ervaren. Clooney speelt een eikel waar je sympathie voor krijgt. Een prestatie wanneer je nagaat dat zijn personage niets anders doet dan mensen ontslaan. Jason Reitman presenteerd gecompliceerde personages die nu eens niet 1 dimensionaal zijn. Ze zijn werkelijk in al hun onvolkomenheden. Geen duidelijke good guy/bad guy (zoals hij dat eerder deed met tabakslobbyist Aaron Eckhart in Thank You For Smoking) En dat is een verademing. Deze film heeft veel weg van een rom-com, maar laat zijn publiek in haar waarde om ze nu eens niet te trakteren op hetgeen waar Hollywood in grossiert. Cliché eindes.
Een 9
Geen opmerkingen:
Een reactie posten