Een boek is een boek en een film is een film. Zo is het nu eenmaal, en het blijft altijd moeilijk als je een boek dat je heel erg goed vindt en heel erg dicht bij je koestert (zoals ondergetekende doet met the Road van Cormac McCarthy) ineens verbeeld voor je ziet in iemand anders' beleving, nl. die van de filmmakers. Het lezen van een goed boek is eigenlijk een heel intieme ervaring. Het lijkt net of iemand het alleen voor jou geschreven heeft. Althans zo ervaar ik het als ik echt gegrepen wordt door een literair (of semi-literair) werk. De visuele voorstelling die je voor je zelf hebt gemaakt komt natuurlijk zelden overeen met die van de eventuele verfilming.
Cormac McCarthy's uitgebeten en spaarzame proza leent zich uitstekend voor een adaptatie op het witte doek. De gebroeders Coen bewezen dat eerder al met het magistrale No Country For Old Men. Met the Road maakte regisseur John Hillcoat eveneens een zeer sterke McCarthy verfilming. De asgrauwe sfeer, de verdorde landschappen, de uitgehongerde overlevenden, het is allemaal erg mooi en aangrijpend in beeld gebracht. Ook het hart van het verhaal; de Vader en zijn Zoon en de liefde die hen bindt is overtuigend en sterk gebracht door een graatmagere Viggo Mortensen en de sterk debuterende Codi Smit-McPhee.
Afgezien van een paar, in mijn ogen althans, verkeerde stijlkeuzen (overbodige voice-over, overaanwezige 'zielige' muziek) is er op deze verfilming weinig aan te merken. Niet een meesterwerk zoals eerdergenoemde film van de Coens, maar...
...evengoed een 8
2 opmerkingen:
Ik vond deze verfilming erg dicht in de buurt komen van mijn ervaring van het uitstekende boek.
De muziek viel me allezins mee, het feit dat Viggo Mortensen me soms toch sterk aan Charles Ingalls deed denken nam ik op de koop toe, hoort ook eigenlijk bij het best wel christelijke verhaal.
Aanvankelijk een 8, maar ik zat de woensdag erna nog veel te denken aan deze mooie productie dus ter ondersteuning van de 10 van Thomas een dikke 9.
Ha, dank je Mikko!
Tsja, het kwartje kan bij dit soort films beide kanten opvallen en bij mij viel ie precies goed. Ik was uitermate geroerd door een aantal scenes en de uitzichtloze sfeer van een verloren aarde vind ik precies getroffen zoals ik 'm voor me had in het boek. Het fijne vind ik ook dat deze film op geen enkele manier mijn persoonlijke voorstelling van het boek verdrongen heeft (zoals het me wel met bijv. TLotR overkomen is).
En vooruit: misschien had ik ook mee dat ik de muziek van The Assassination of Jesse James grijsgedraaid heb. Deze soundtrack, ook van Nick Cave, lijkt daar erg op, en dat vond ik fijn.
10!
Een reactie posten