"The assassination of Jesse James by the coward Robert Ford" is natuurlijk eigenlijk een veel te lange titel voor een film, ware het niet dat de film in kwestie nog veel langer is.
Het begin, in een bos en met een treinroof, was schitterend, maar ik moet bekennen dat er daarna een fase was waarin ik herhaaldelijk in slaap viel. Volgens mij reden er mannen op paarden heen en weer tussen een paar huizen, maar ik kan er dus naast zitten.
Gelukkig was de film toen vermoedelijk nog maar anderhalf uur bezig, en viel er nog een uur veel te genieten van de prachtige fotografie, de intense acteurs en de tergende spanning tussen Jesse en de gebroeders Ford. Vooral de scène met het mes op de keel heeft op mij indruk gemaakt.
Toch nog een 8 dus. Ik schrik er zelf ook een beetje van.
edit:
Ik ben nooit zo'n fan geweest van Nick Cave, maar die heeft samen met Warren Ellis van Dirty Three de soundtrack verzorgd, en daar luister ik nu al dagen naar. Eén van de hoogtepunten van de film, wat mij betreft.
3 opmerkingen:
Zo, jij durft! Ik had al enorme twijfels over mijn zeven-en-een-half, maar een acht....?
Ik was vooral positief over de sfeer, neergezet door de "mood-shots" en de teksten van de voice-over (die moeten wel letterlijk uit het boek komen, erg poëtisch!).
Maar dan... Brad Pitt. Ik weet het niet met hem. Hij speelde Jesse James niet veel anders dan hoe hij Achilles deed, en dat was gewoon heel slecht. Dat hij dat nu in een mooiere omgeving doet maakt hem niet een betere acteur. Maar: dit is volgens mij wel de eerste film waarin hij niet zijn naakte torso (met die mooie lies-definitie) laat zien, dus wat dat betreft "groeit" hij wel.
Het slot vond ik geweldig. Als je wel eens het Amerikaanse platteland hebt bezocht en je hebt verbaasd over de traditie om rond de onbenulligste randfiguren een themapark te bouwen dan vind je hier misschien het begin van een verklaring. Het deed me trouwens ook wel denken aan de status die je hier in Amsterdam kan krijgen als je "meer weet" over types als Holleeder of de Hells Angels.
En jawel, hij was lang.
7,5 dus.
Als ik een western bekijk wil ik eigenlijk grimmige knokpartijen, aanzwellende cowboy-muziek en t liefst ook indianen te zien en te horen krijgen, en dan ook t liefst binnen een tijdsbestek van 1,5 tot 2 uur.
Dit saaie gedoe en gelul mag wat mij betreft door de plee, samen met de rest van het genre arthouse-western.
Voor het goeie acteerwerk met de hak over de sloot een 6-.
Ik vond het een erg mooie film, maar waarom toch zo lang?! Ik denk dat de heer Pitt hier meer mee te maken gehad moet hebben....Hij is immers hoofdrolspeler en producent... maar goed.
Wat ik goed vond aan de film was de manier waarop fandom en de ontmythologisering rond een persoonlijkheidscultus in beeld werden gebracht. Een heel actueel onderwerp en mooi gespeeld door met name Casey Affleck.
Er werd sowieso erg goed gespeeld in deze film en dat leidde af en toe tot prachtige, intense cinema.
Wat ik minder goed vond, en waar ik me ook enorm aan begon te ergeren waren de soft-focus shots en de nogal arty overgangetjes. De film had dat soort spielerei helemaal niet nodig in mijn optiek.
Ook had ik af en toe het idee dat we naar een Peter R. de Vries reconstructie aan het kijken waren in plaats van naar een western.
Goede film, maar een beetje te veel pretentie naar mijn smaak.
Een 7.
Een reactie posten