Moedige, barokke verfilming van de onverfilmbaar geachte cultcomic van Alan Moore en Dave Gibbons. In een epische bijna drie uur durende lange zit zijn we getuige van een alternatief 1985 waarin Nixon nog president van de VS is en gemaskerde superhelden echt bestaan. Een complex verhaal over macht en hoe men daarmee omgaat, in een verbluffend gedetailleerd en prachtig vormgegeven stijl verteld. En we krijgen ruim de kans om alle getormenteerde hoofdpersonen te leren kennen, waarvan de personages Rorschach en the Comedian verreweg (net als in de strip) het beste uit de verf komen. Deze personages zijn dan ook het meest interessant omdat ze de enigen van de superhelden zijn die een 'mean streak' in zich herbergen. Beiden zijn eigenlijk getroubleerde psychopaten en geven een realistisch beeld van wat een gemaskerde burgerwachter, die het recht in eigen hand durft te nemen, eigenlijk voor een engerd zou zijn, zou hij echt bestaan. Prachtige casting ook, goed dat er niet is gekozen voor 'Star Power' iets wat deze film zeer ten goede komt.
Als voornaamste punt van kritiek echter zou ik willen opvoeren dat de film misschien té slaafs is in het volgen van de stripversie. Bijna letterlijk, kader voor kader wordt het verhaal herverteld. Daarbij valt op te merken dat de strip is gemaakt in de jaren '80, toen de wereld nog gebukt ging onder de Koude Oorlog. De urgentie die de strip destijds had ontbeert in de film en de angst voor nucleaire vernietiging doet erg gedateerd en archaisch aan. Misschien was het beter geweest als de strip vrijer was geïnterpreteerd? Anno nu is er ook nog genoeg in de wereld dat angst aanjaagt; angst voor terrorisme, milieuproblematiek etc. Ik weet het niet...
Wat ik wel weet is dat de openingscredits, het enige stukje van de film waar de regisseur zich meer vrijheid veroorloofd, de mooiste zijn die ik jaren heb gezien. In half verstilde beelden wordt een alternatieve geschiedenis van de 20e eeuw verteld, zodat we als publiek tijdens het kijken naar de begincredits al worden binnengevoerd in de bizarre wereld van Watchmen.
Alleen om die begincredits al een 9
3 opmerkingen:
Nee! Nee! Geen global warming of wereldwijd terrorisme! Brrrr, ik wil er niet eens aan denken hoe de film dan was geworden.
Ik vond het nu al een behoorlijke draak. Ik zat ook te genieten bij de begincredits. En het eerste uur, met nog lekker veel beelden uit het verleden, vond ik geweldig. Maar toen eenmaal "het verhaal" op gang kwam en ik, met de strip nog vers in mijn geheugen, dacht "oh god, nu krijgen we nog dat hele stuk in de gevangenis en dan moeten ze nog naar Mars en dan nog naar Antartica maar ik heb het eigenlijk wel gezien" had ik het inderdaad eigenlijk wel gezien.
Om met de woorden van Typex te spreken: een "gebrek-aan-fanatasyfilm". De enige figuur waar ik enigzins in mee kon gaan was the Comedian, maar die was halverwege de film helemaal uit het verhaal verdwenen. The Owl en zijn meisje waren van bordkarton en Jon, de blauwe man, was wel heel gemakkelijk in elkaar gezet. Hij werd voor mij nooit meer dan een CG-pop
Toch is hij sinds gisteren wel gestegen in mijn waardering. Ik kijk echt met veel plezier terug naar de scenes die in de jaren 40 speelden. Misschien hou ik gewoon niet van de jaren 80, met dat ironieloze pessimisme en die zware schorre stemmen.
Een 7.
Als ik jouw stuk lees Thomas ben ik blij dat ik de strip even een paar jaar heb laten liggen. De verfilming zit inderdaad zo ongelooflijk dicht tegen het origineel aan, dat je het verhaal twee keer lijkt te horen. Maar het blijft een ijzersterke strip en dat geldt dus ook voor de film. Ik stijg naar een 8,5.
Voor mij was het een feest van herkenning. Ik had de strip net herlezen, maar was toch niet teleurgesteld en ben het wel eens met de kritiek dat het verhaal erg slaaf gevolgd werd. Jammer dat ik de strip al gelezen had... tien keer.
Een reactie posten