Hellboy 2

Het gebeurt zo vaak in de cinema: een regisseur scoort een onverwachte hit met een film waarvan niemand waarschijnlijk gedacht had dat 'ie het zo goed zou doen bij een groter publiek. De ontstaansgeschiedenis van dit soort films gaat vaak gepaard met eindeloos gebakkelei met geldschieters en studio executives die het project maar niks vinden. Dat zo'n film dan toch uiteindelijk het licht ziet heeft veel te maken met de visie van de regisseur die echt gelooft in zijn eigen gelijk. Hij logenstraft uiteindelijk de critici door bakzeil te halen aan de box-office. Tegen de tijd dat een volgend project zich aandient, staat iedereen, die voorheen de deur gesloten hield, ineens klaar met grote zakken geld en garandeert men de regisseur volledige creative vrijheid. Men heeft hier immers te maken met een genie, een 'visionary director'. Toch?

We zien dit zo vaak gebeuren, en het zijn er maar weinigen die zich, nu ze ineens geen creatief gevecht meer hoeven te voeren, zich weten in te houden en niet de toegestroomde miljoenen te verkwisten.

Zo is het ook helaas met Guillermo Del Toro het geval. Bij het zien van Hellboy 2 galmde er maar één woord door mijn hoofd: DUUR! DUUR! DUUR! Nu zou dat niet zo'n probleem hoeven te zijn, ware het niet dat de film ZO ONTZETTEND saai en tergend verliep, dat 'ie bijna niet was uit te zitten. Keer op keer werd getracht het zeer zwakke en infantiele script te verbergen achter een hoofdpijnveroorzakende barrage aan de meest uitheemse wezens en monsters. De meest bizarre creaturen bleven maar op ons worden afgevuurd, in dien mate dat na al tien minuten de verveling danig toe begon te slaan. De arme, met latex bedekte hoofdrolspelers (het zal je beroep maar wezen; 5 uur in de schmink, om daarna de meest suffe one-liners uit de filmhistorie te moeten opdreunen) probeerden zich nog met verve door het broddelwerk te worstelen, maar het mocht niet baten. Helaas voor del Toro: hij mag dan een 'visionary director' zijn, in de beperking herkent men de meester.

Een 4